ที่องค์หญิงหลวนต้องการไป๋เพ่ยเจินถูกนำตัวเข้าไปยังตำหนักเสียนเหลียงองค์หญิงหลวนที่นางเห็นช่างงดงามยิ่งขนาดเสิ่นกุ้ยเฟยที่เอ่ยอ้างกันว่างดงามที่สุดในวังหลังยังเทียบองค์หญิงจากชายแดนผู้นี้มิได้“เจ้ามีเพื่อนนางกำนัลผู้ใดที่สนิทบ้าง? เปิ่นกงต้องการคนที่ไว้ใจได้สักคนมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”ไป๋เพ่ยเจินจึงเสนอหม่าหลันฮวาผู้ซึ่งปรารถนาจะได้รับใช้ประจำตัวเจ้านายยิ่งนัก เมื่อองค์หญิงแจ้งให้อู๋กงกงทราบ ขันทีอาวุโสก็รีบกุลีกุจอไปกราบทูลฮ่องเต้ในทันที แน่นอนว่าฝ่าบาทประทานนางกำนัลให้ตามคำขอของว่าที่ฮองเฮาแต่โดยดี อู๋กงกงรู้สึกได้อย่างหนึ่งว่าฮ่องเต้ทรงชื่นชอบองค์หญิงหลวนชิงซือยิ่งนัก ในยามที่พระองค์มองนางอู๋กงกงได้เห็นประกายตาแสดงความรักใคร่ฉายออกมาอยู่เป็นระยะ แม้ฮ่องเต้จะทรงเป็นผู้ที่ซ่อนความรู้สึกได้เก่งนัก ทว่าอู๋กงกงที่ทำงานรับใช้ใกล้ชิดมานานกลับเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนได้เห็นเมื่อองค์หญิงหลวนเลือกขันทีได้สิบคนและนางกำนัลอีกสิบคนครบตามพระประสงค์แล้ว ตำหนักเสียนเหลียงก็กลับมาคึกคักอีกครั้งหนึ่ง องค์หญิงต้องเสด็จไปเข้าเฝ้าฮองไทเฮาเพื่อรับทราบว่าตนต้องเข้ารับการอบรมกริยามารยาทอย่างสตรีชาววังอย่างไรบ้าง?“อ้ายเจียจะให้มามาหลี่ช่วยสอนมารยาทให้เจ้านางอยู่ในวังมานานและได้ฝึกมารยาทให้กับนางกำนัลส่วนใหญ่ในวังหลังนี้”“ขอบพระทัยฮองไทเฮาที่เมตตาหม่อมฉันเพคะ”สิ่งที่หงซือซือในชื่อองค์หญิงหลวนชิงซือมิได้คิดให้ดี
