นอยู่หน้าสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟสาขาเมืองหมิง แล้วยื่นจดหมายพร้อมป้ายประจำตัวไม้ที่ได้มาจากจอมยุทธ์หงให้กับเจ้าหน้าที่ที่ดูแล เมื่อป้ายกับจดหมายถูกส่งถึงมือหัวหน้าสวี เขาก็รีบนำไปให้กับหัวหน้าหง“มาจนได้! เจ้าไปเชิญเขาเข้าไปนั่งรอข้าที่ห้องโถงใหญ่ของสำนัก”ร่างสูงใหญ่ที่ยืนหันหลังให้นางนั้นทำให้นางทั้งรู้สึกดีใจและรู้สึกหวาดหวั่น นับตั้งแต่พบเขาครั้งแรกนางก็รู้สึกว่าใบหน้าคมคายเย่อหยิ่งนี้ยังคงทำให้นางคำนึงถึงอยู่ไม่วาย คืนที่เขากับนางร่วมเตียงกันมิได้ตั้งใจนั้นในยามที่เขานอนอยู่ใกล้ๆ นางก็รู้สึกยินดีแทนที่จะรังเกียจ แผ่นหลังเปลือยเปล่าที่มีรอยแผลหลายรอยยังติดตา เมื่อเห็นเขายืนหันหลังเช่นนี้ก็อดคิดถึงภาพนั้นไม่ได้“คารวะพี่สาม ท่านมาเยือนถึงสำนักไม่ทราบว่าธุระอันใดให้ข้าช่วย” ร่างระหงในชุดงามสง่าและใบหน้าเรียวคมสันของจอมยุทธ์น้อยทำเอาหมิงเฟยหลงรู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบอีกครา“อย่าได้เกรงใจ เป็นข้าที่มารบกวนเจ้าน้องหง”สายตายินดีของเขามิใช่เป็นเพียงแค่คำพูดตามมารยาท หงซือซือพอดูออกว่าคนผู้นี้คงอยากจะหาเพื่อนคุยที่ไว้ใจได้อย่างเช่นคืนนั้นฮ่องเต้มองร่างโปร่งบางอย่างพินิจ พลันคิ้วเข้มเฉียงคู่นั้นก็ขมวดส่วนหัวเข้าหากัน “ข้าว่าสายตาของเจ้า เหตุใดข้าจึงรู้สึกเหมือนได้เห็นไปเสียทุกที่?”หงซือซือได้ยินก็แทบผงะ สัมผัสของคนผู้นี้ไวเสียจริง “พี่สาม ท่านล้อข้าเล่นเสียแล้ว ข้าอาจจะหน้าคล้ายคนที่ท่านรู้จักกระม
