ด้เทียว’ฮ่องเต้นั่งที่ริมเตียงบรรทม ขันทีอาวุโสเข้ามายืนรอรับคำสั่งอยู่ใกล้ๆ “อู๋กงกงเจ้าไปเพิ่มเตียงเล็กอีกเตียงหนึ่งในห้องนั้น คืนนี้ให้ไป๋เพ่ยเจินนอนเฝ้าที่นี่กับพวกนางอีกสองคน”อู๋กงกงเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ค้อมศีรษะรับคำสั่งแต่โดยดี เขาคงไม่กล้าประมาทนางกำนัลตัวน้อยผู้นี้อีกนางเพิ่งมาแค่ครึ่งวันก็ได้รับอนุญาตให้นอนในห้องข้างห้องบรรทมแล้ว นับว่าก้าวหน้ารวดเร็วยิ่ง“พะยะค่ะ” ขันทีอาวุโสรู้หน้าที่ยิ่งเขารีบเดินออกไปสั่งการอย่างรวดเร็ว หงซือซือถึงกับชะงักเพราะนางย่อมหมดโอกาสจะกลับไปนอนที่ตำหนักฮองเฮาอุตส่าห์คิดว่าจะกลับไปเล่าข่าวดีให้กับไป๋เพ่ยเจินได้ฟังที่อู๋กงกงเก่งไปกว่านั้นก็คือการสั่งให้คนไปขนเอาข้าวของของไป๋เพ่ยเจินมาไว้ที่เรือนนอนนางกำนัลที่รับใช้ในเรือนของฮ่องเต้ที่อยู่ไม่ไกลนัก“ไป๋เพ่ยเจินเจ้ากลับไปอาบน ้าที่เรือนกับพวกนี้ก่อนแล้วรีบกลับมารับใช้ฮ่องเต้ นอนที่ห้องเล็กนั่น”ขันทีผู้ใหญ่หันไปทางนางกำนัลที่ดูจะอาวุโสกว่าผู้ใดที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “หม่าหลันฮวาเจ้าพานางไปด้วยแล้วดูนางให้เรียบร้อย สอนนางด้วยว่ากฎของตำหนักเป่าฉีมีว่าอย่างไร?”“เจ้าค่ะ กงกง” หม่าหลันฮวานำไป๋เพ่ยเจินไปเรือนพัก หงซือซือรู้สึกสบายใจที่นางได้นอนในห้องนอนนั้นเพียงผู้เดียว“เจ้าจะกลัวหรือไม่? ห้องนี้เจ้าคงต้องนอนเพียงลำพังเสียแล้วล่ะนะ เพราะจู่ๆ เจ้าก็ดาวโชคหล่นทับแบบนี้ ใครจะคาดคิดว่าคนที่กวาดลานอยู่ดีๆ จะได้เข้ามา
