รับใช้ใกล้ชิดฮ่องเต้”หงซือซือมองดูสีหน้าของหม่าหลันฮวาเมื่อเห็นว่านางมิได้ทำหน้าตาหมั่นไส้หรืออิจฉาตนก็ค่อยรู้สึกสบายใจขึ้น “ข้าขอบคุณที่พี่หลันฮวาให้การช่วยเหลือดูแลข้า หากมีสิ่งใดจะสั่งสอนโปรดได้ชี้แนะข้าด้วยเถิดตอนที่ข้าอยู่รับใช้ที่ตำหนักฮองเฮาก็ทำแค่คอยดูแลน ้าอาบและลำเลียงอาหารเท่านั้น มิได้รู้ว่าต้องปรนนิบัติฮ่องเต้อย่างไร?”นางกำนัลเก่าแก่เห็นว่าผู้มาใหม่รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตนก็รู้สึกพอใจจึงพยักหน้าแล้วบอกให้นางรีบไปอาบน ้าเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนพานางกลับไปห้องบรรทมฮ่องเต้อีกครั้ง พวกนางต้องเปลี่ยนเวรกับขันทีอีกกลุ่มหนึ่ง เพราะฮ่องเต้ค่อนข้างเข้มงวดจึงไม่อนุญาตให้คนรับใช้หน้าใหม่เข้ามาเหยียบย่างที่ตำหนักจนกว่าจะสืบประวัติของนางกำนัลและขันทีผู้นั้นอย่างขาวสะอาดยามจื่อแล้วหงซือซือที่ยืนเฝ้าฮ่องเต้อยู่ส่วนนอกห้องบรรทมเริ่มสัปหงกจนหม่าหลันฮวาต้องคอยสะกิด“เพ่ยเจิน เงยหน้าขึ้นอดทนไว้อย่าหลับเด็ดขาดตำหนักนี้เข้มงวดนัก หากอู๋กงกงเห็นเข้าเดี๋ยวโดนลงโทษเอาหรอก”“ทำไมฮ่องเต้ทรงอยู่ดึกนักเล่า?”“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ปกติอาจจะมีเสด็จตำหนักอื่นๆ ไปค้างแรมกับพระสนมบ้าง หรือไม่ก็ทรงงานอยู่ห้องพระอักษรจนดึกดื่น น้อยครั้งที่จะทรงนั่งอ่านตำราอยู่ที่นี่ น่าแปลกจริง”“พระสนมไม่ได้มาค้างที่ตำหนักนี้บ้างหรือ?”“ฮ่องเต้มิเคยทรงอนุญาตให้ผู้ใดมาค้างที่ตำหนักเป่าฉี”“แม้แต่ฮองเฮาหรือ?”“ใช่! แม้แต่ฮองเฮาก็มิเคย”
