หงซือซือรู้สึกดีใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ‘เอ๊ะ! นี่ข้าจะดีใจทำไมกัน? พี่สามมีภรรยาเป็นร้อยเขาจะนอนกับผู้ใดก็เรื่องของเขา’ นางใคร่ครวญสักครู่ก็นึกถึงคืนที่นั่งดื่มสุรากับเขาจนเมามายในห้องพักโรงเตี๊ยมยุทธภพ เขาเคยโอดครวญเรื่องสตรีรอบข้างที่ไม่อาจจะวางใจได้เห็นทีเขาคงระวังตัวจากพวกนางมากพอสมควร ช่างเป็นเรื่องน่าสงสารนักที่ต้องหวาดระแวงแม้กับคนที่ต้องร่วมเตียง นางมองลอดฉากไม้ฉลุมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังวางตำราแล้วเดินออกจากเก้าอี้ที่ประทับอยู่นานไปยังเตียงบรรทม เขานั่งใกล้หัวเตียงมือก็ล้วงเอาของสิ่งหนึ่งจากใต้หมอนออกมาดู หงซือซือเพ่งมองดีๆพลันตกใจขึ้นมาวูบ ‘นั่นมันป้ายประจำตัวข้านี่นา ลืมไปเลยว่ามอบของสิ่งนี้ให้เขาไป’
