ใช้เวลาเพียงไม่นาน... แค่จิบชาไม่ทันหมดถ้วย หลังจากกวาดสายตาอ่านเคล็ดวิชาทั้งสองจบลงหนึ่งรอบ
“ง่ายดายปานนี้เชียว?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เดิมทีเขาคาดการณ์ว่าวิชาระดับนี้คงมีความซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่บ้าง แต่ผลลัพธ์หลังจากอ่านจบ ความรู้สึกเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ… มันง่ายจนน่าผิดหวัง!
ด้วยความกังขา จางอวิ๋นจึงเดินดุ่มออกไปที่ลานบ้าน ก่อนจะคว้าคอเสื้อของหลิวชางที่กำลังยืนอู้งานอยู่ให้ลอยหวือเข้ามา
“คะ… คุณชาย?”
หลิวชางมองจางอวิ๋นด้วยสีหน้ามึนงง ทำตัวไม่ถูก
หลังจากที่ได้เฝ้าสังเกตการณ์มาตลอดการเดินทาง เขาตระหนักดีแล้วว่าควรวางตัวอย่างไรต่อหน้าปีศาจตนนี้ที่กุมชะตาชีวิตของเขาอยู่
จางอวิ๋นชูม้วนคัมภีร์สองม้วนขึ้นมาแกว่งไปมา “เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้เขียน ‘ดัชนีเหี่ยวเฉาตัดนภา’ กับ ‘กรงเล็บวิญญาณเหี่ยวเฉา’ นี่ผิด?”
“ไม่มีทางผิดขอรับ! ข้าสาบานต่อฟ้าดินได้!”
กลัวว่าจางอวิ๋นจะเข้าใจผิดแล้วบันดาลโทสะ หลิวชางรีบยกมือขึ้นปฏิญาณตนเสียงหลง
“ถ้าอย่างนั้น… วิชาสองแขนงนี้ของเจ้ามันก็ออกจะง่ายเกินไปหน่อยมั้ง!”
จางอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น
ครอบครองหอคัมภีร์หมื่นภพ เขาผ่านตาเคล็ดวิชามาชั้นยอดมานับไม่ถ้วน แต่ในฐาน
