ภาพฉายมายาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคือบุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์ผ้าไหมชั้นเลิศที่ถักทออย่างประณีต เส้นผมยาวสลวยดุจใยไหมปลิวไสวไปตามกระแสลมปราณที่แผ่ซ่าน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแฝงไว้ด้วยความสง่างามประหนึ่งเทพจุติลงมาจุติบนโลกมนุษย์
“คารวะท่านเจ้าหอ!”
ประธานเหลียนรีบทรุดกายลงก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อมสูงสุด
บุคคลที่สถิตอยู่ในภาพฉายนี้ก็คือ ‘เจ้าหอ’ ผู้ลึกลับที่นานครั้งจะยอมปรากฏกายออกมาสักครา เขาคือขั้วอำนาจที่แท้จริงและเป็นเจ้าของหอสมบัติหนานจางอันเกรียงไกร!
เจ้าหอสมบัติหนานจางปรายสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งมองประธานเหลียนเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “มีกิจธุระอันใดถึงต้องรบกวนเวลาบ่มเพาะของข้า?”
“ท่านเจ้าหอ… คือว่ารองเจ้าหอมีเรื่องสำคัญยิ่งที่จะเรียนให้ท่านทราบขอรับ…”
ประธานเหลียนรีบถอยฉากออกไปอย่างรู้ความ เผยให้เห็นร่างของกู้ชวนที่ขยับก้ามปูไปมาอยู่บนโต๊ะทำงาน
“กู้ชวน?”
เจ้าหอสมบัติหนานจางชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อสายตาสบเข้ากับปูดำทมิฬขนาดเท่าลูกบอลที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะ แววตาของเขาก็ฉายแววฉงนฉงายอย่างปิดไม่มิด “เจ้า… สภาพอเนจอนาถเช่นนี้มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”
“ท่านเจ้าหอ
