หยิ่งไม่พบน่ะ……“เยาเยา”หานแสเรียกนางไว้อย่างฉับพลัน“อย่ามาบอกความในใจกับข้า ความรักของข้าทั้งหมดได้ทุ่มเทให้คนผู้หนึ่งไปทั้งหมดแล้ว และไม่มีอย่างอื่นอะไรแบ่งให้คนอื่นได้อีกแล้ว” แม้ว่าจะไม่ยอมรับ ตานางก็สามารถมองจิตใจของหานแสออกได้อย่างรางๆแต่นางใจแคบมาก สามารถจุคนได้เพียงผู้เดียวสีหน้าท่าทางของหานแสค่อนข้างเศร้าหมอง ทั้งที่รู้ผลลัพธ์ แต่ไม่เคยคิดว่าหลานเยาเยาจะไม่มีให้เขาแม้แต่โอกาสเอ่ยปากด้วยเหตุนี้ เขาถอนหายใจแล้ว“ข้ายังไม่ได้พูดนะ! เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าคิดจะพูดอะไร? ดูเหมือนว่าเจ้าจะเข้าใจข้ามากกว่าที่ข้าคิดไว้ ข้าปลื้มใจมากอันที่จริงข้าเพียงแค่อยากพูด……”684
“นี่!” เสียงหนึ่งดังมาอย่างกะทันหันทั้งๆที่เป็นเพียงแค่คำเดียว แต่กลับคุ้นเคยจนทำให้หลานเยาเยาแทบจะนํ้าตาไหลออกจากเบ้าตา สองคนหันไปพร้อมกัน มองไปทางต้นเสียงก็คือส้งเย่นกุยที่สวมชุดสีขาวทั้งตัว เขาหลบสายฟ้าที่น่าสะพรึงสายหนึ่งแล้วแฉลบตัวมาถึงด้านหน้าของพวกเขา เหลือบมองหานแสแวบหนึ่ง เปิดปากอีกครั้ง“หยอกเย้ากันพอแล้ว ก็ตามข้าไปดูอ๋องเย่เถอะ! ไม่แน่เขาอาจจะโกรธจนฟื้นมาก็ได้”พูดจบ!ส้งเย่นกุยก็เห็นเจ้านายของตัวเองนํ้าตาหลุดออกมาจากเบ้าตาแล้ว จากนั้นคิดไม่ถึงว่าจะไม่สนอกสนใจจริงๆ “แง” เสียงหนึ่งก็ร้องไห้โดยไร้การควบคุมแล้วส้งเย่นกุย “……”เมื่อครู่ไม่ใช่หยอกเย้ากันอยู่หรือ? ตอนนี้ร้องไห้ทำไม?หานแส “……”อ๋องเย่อยู่ที่นี่จริงๆหรือนี่
