ี้ยง……”682
“เปรี้ยง เปรี้ยง……”เสียงฟ้าร้องดังน่าสะพรึงสายแล้วสายเล่า ทำให้หลานเยาเยายิ่งอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเริ่มด่าแล้วจริงๆ“แม่งเอ๊ย เป็นใครกันที่สาบานมั่วซั่วอีกแล้ว? มีความสามารถก็ไปผ่าคนที่สาบานนั่นสิ! จะมาผ่าข้าโดยเฉพาะทำไม ข้าไปกินทั้งครอบครัวของเจ้าหรือไง?”“เหอะเหอะเหอะ……”ทั้งๆที่กำลังหนีเอาชีวิตรอด แต่ได้ยินหลานเยาเยาหลุดปากด่าทอยกใหญ่ หานแสแทบจะปิดหน้าส่ายศีรษะแล้วหลานเยาเยาที่น่ารักกลับมาแล้ว“หัวเราะกับผีนะสิ!” หลานเยาเยาโมโห“เจ้าโดนฟ้าผ่าโง่ไปแล้ว ระวังด้านหลัง”หานแสหยอกล้อไปพลาง เตือนนางไปพลาง“เจ้าสิโดนฟ้าผ่าโง่ไปแล้ว ข้าดูอยู่นี่! ถ้าลูกข้าหายไปแล้ว ข้าจะให้เจ้าชดใช้”“ได้สิ! ข้ากลับสามารถชดใช้ได้ ก็ดูว่าเจ้าจะยอมหรือไม่แล้ว”“เจ้าหุบปาก!” หลานเยาเยาโกรธจนแทบจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันหานแสปิดปากอย่าว่านอนสอนง่ายหลังจากนั้นครู่หนึ่ง683
ทั้งสองก็ถึงตีนเขาของภูเขาที่ไหม้เกรียมแล้ว แต่สีของท้องฟ้ามืดสลัวเป็นอย่างมาก พวกเขามองไม่เห็นโดยสิ้นเชิงว่ามีหรือไม่มีถํ้า อีกทั้งเวลานี้ทั้งสองหมดแรงแล้วขึ้นเขาก็เป็นไปไม่ได้แล้ว เช่นนั้นพวกเขาก็มีเพียงทางตายทางเดียวแล้ว“ดูท่าว่าจะไม่ให้ทางรอดเลย”“ต้องการจะตายแล้ว……”แม้ว่าจะไม่ให้ทางรอด หลานเยาเยาก็ไม่ใช่คนที่นั่งรอความตาย แม้ว่าพยายามจนสุดแรงกำลังครั้งสุดท้าย เพียงแค่มีความหวังว่าจะรอด นางจะไม่ละทิ้งเด็ดขาดเพราะว่า นางยังหาเย่แจ๋
