นเรือของเขาตลอดไป และเขาก็ไม่สามารถคุมขังหลานเยาเยาได้ แอบตัดสินใจทันที รอหลังจากที่เด็กกำเนิดออกมา ก็แย่งชิงมา อบรมปลูกฝังเป็นเจ้าของเรือคนต่อไป“เจ้าคิดจะทำอะไร?”หลานเยาเยาขมวดคิ้ว“ไม่มีอะไร เพียงแค่คิดเรื่องสนุกๆได้แล้ว” หานแสยิ้มอย่างชั่วร้าย รอยยิ้มนั่นค่อนข้างน่าต่อย“อย่าคิดวางแผนเรื่องเด็ก”“ใครจะคิดวางแผนเรื่องเด็กผู้หนึ่ง เจ้าคิดว่าเข้าว่างจนน่าเบื่อเกินไปแล้วหรือ?”ขณะที่พูดคำนี้ หานแสเกือบจะสำลักนํ้าลาย ยังอดที่จะกระแอมเบาๆไม่ได้ เพื่อปิดบังความเคอะเขินของตัวเองขณะที่พูดเรือแห่งความสิ้นหวังเกิดเสียงดังมากขึ้นอย่างฉับพลันนั่นคือเสียงเตือนล่วงหน้า ส่งมาโดยเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบสังเกตการณ์โดยรอบๆ669
หลานเยาเยาเคยอยู่บนเรือแห่งความสิ้นหวังเป็นเวลานานมาก รู้เป็นธรรมดาว่าเสียงเตือนล่วงหน้านี้หมายความว่าอย่างไรได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของหลานเยาเยากับหานแสค่อยๆเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ลุกขึ้นอย่างฉับพลัน มองไปทางท้องทะเลกว้างใหญ่ด้านหน้าที่ปกคลุมไปด้วยหมอกขาวโพลนทั้งหมดล้วนขมวดคิ้วแน่นอย่างอดไม่ได้……..ด้านหน้าไม่ไกล ในความขมุกขมัว ทะลุผ่านเมฆหมอกล้อมรอบ สามารถมองเห็นสิ่งที่ค่อนข้างไม่ชัดเจนได้อย่างเลือนรางเหมือนเป็นแผ่นดินยอดเขา…….เหมือนเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงและใหญ่โต……โดยสรุป!นี่ไม่ใช่สิ่งของลวงตาที่ไม่มีอยู่จริง แต่เป็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าอย่างแท้จริงน่าจะเป็นแผ่นดินที่คนจากนอกแผ่นด
