วยความเหนื่อยหน่ายเป็นอย่างมาก เหมือนดั่งกำลังพูดเล่น667
หลังจากหลานเยาเยาส่ายหน้าเล็กน้อย ยังไม่ลืมที่จะเอาองุ่นใสๆยัดเข้าในปาก จึงได้เปิดปากกล่าว“เรือใหญ่เกินไป เอาไม่อยู่ เชิญคนมีฝีมือผู้อื่นเถอะ!”“ชิ!” ต่อสิ่งนี้ เดิมทีหานแสก็ไม่มีความคาดหวัง หลังจากที่ได้ยินคำนี้ สีหน้าเขาขรึมทันที กล่าวต่อผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ไม่ไกลว่า “เอาเทพธิดาที่หลอกกินหลอกใช้ทั้งวันผู้นี้โยนลงทะเลให้ปลากิน”สิ้นสุดเสียงผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนเหลือบมองท้องฟ้า ชำเลืองมองพื้น แสร้งทำเป็นหูหนวกไม่ได้ยินครั้งก่อนเป็นใครที่เชื่อฟังคำพูด ต้องการเอาเทพธิดาโยนลงทะเลจริงๆ? ถูกเจ้าของเรือโยนลงทะเลทันที แช่อยู่ทั้งวันถึงได้ถูกตักขึ้นมา ตอนนี้ยังนอนป่วยอยู่บนเตียงน่ะ!ตอนนี้ สำหรับเทพธิดา พวกเขาทำได้เพียงบูชาเป็นคุณย่าทวด“เจ้าพวกไร้ประโยชน์หูหนวก”หานแสด่าไปประโยคหนึ่ง“พวกเขาเพียงแค่ปฏิบัติตามใจ!”หานแสไม่พูดแล้ว และขี้เกียจจะสนใจผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไม่ค่อยจะดีนักกลุ่มนั้นจากนั้นเอาความสนใจมาอยู่บนตัวของลูกในท้องของหลานเยาเยาทันที“หากว่าเจ้าอยากขอบใจจริงๆ เด็กเกิดออกมาเป็นของข้า”668
“……” หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะมองค้อนใส่เขาแวบหนึ่ง “เจ้าแย่งไปตรงๆยังจะดีซะกว่า”คำนี้เหมือนจะเป็นการชี้แนะหานแสแล้ว เขามีความสนใจในพริบตา ในดวงตาที่เบื่อหน่ายเปล่งประกายแวววาว“ถูกแล้ว! ทำไมข้าถึงคิดไม่ได้นะ?”เป็นธรรมดาที่หลานเยาเยาจะไม่อยู่บ
