ยากจริงๆ!ด้วยเหตุนี้ เขายึดเอาองุ่นในมือของหลานเยาเยาไป กล่าวนํ้าเสียงไม่เป็นมิตรเป็นที่สุด“ตกพื้นหมดแล้ว ยังจะสามารถกินอีกได้ยังไง?”พูดจบเขาถือองุ่นหมุนตัว กล่าวต่อผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยืนอยู่ไม่ไกลว่า“นำองุ่นที่ล้างสะอาดแล้วมา ต้องเลือกลูกที่ทั้งใหญ่ทั้งเปรี้ยวหวาน ยิ่งมากยิ่งดี”“ขอรับ!”หลังจากนั้นครู่หนึ่ง666
หัวเรือมีโต๊ะไม้เพิ่มขึ้นมาตัวหนึ่ง เก้าอี้เคลือบสีแดงสองตัว บนโต๊ะเป็นสิ่งที่เคยพูดไว้ในรูปแบบต่างๆ ทั้งสองหาเรื่องพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยฉับพลันนั้น!หลานเยาเยาสีหน้าจริงจัง“หานแส ขอบใจเจ้า!”ด้านในนี้มีความหมายแฝงอยู่ชั่งมากมายนัก สำหรับหานแส ตั้งแต่ต้นจนจบนางมองไม่ทะลุสิ่งนี้ยืนยันได้ถึงการแปรเปลี่ยนและการล้มลุกคลุกคลานของนาง การหลอกใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันในอดีต ทำร้ายกัน และเคยคบหากันอย่างมีความสุข เป็นทั้งศัตรูและเพื่อน เข้าใจนิสัยของกันและกันทั้งหมดไม่เคยคิดมาก่อน หานแสยังจะมีด้านที่จิตใจละเอียดอ่อนเพียงนี้ผ่านประสบการณ์สงครามใหญ่เหตุการณ์หนึ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างทุกประเทศเปลี่ยนแปลงแล้ว กลายเป็นช่วยเหลือกัน ร่วมกันป้องกันศัตรูและหานแสก็เปลี่ยนไปแล้วเขาไม่ได้เพียงเพราะใช้ประโยชน์และหลอกใช้อีก เขาก็ทุ่มเทความรู้สึกอย่างจริงใจ“ขอบใจอะไร หากว่าอยากขอบใจจริงๆ เช่นนั้นก็เป็นฮูหยินของข้า เรื่องลูกก็วางใจได้ ข้าจะมองเป็นลูกของตัวเอง จะไม่ปฏิบัติอย่างรุนแรงแม้แต่น้อย” หานแสพูดด้
