ามเดือน ท้องยังไม่แสดงให้เห็นการตั้งครรภ์สักนิด ยังคงเพรียวบางยืนอยู่ที่นั่น ชายเสื้อพลิ้วไหว ทั้งสง่าทั้งงดงามหานแสเดินมาจากทางด้านหลัง คลุมผ้าให้นางชุดหนึ่ง เทียบกับการแสดงออกอย่างลนลานทำอะไรไม่ถูกตอนเพิ่งได้รู้ว่านางตั้งครรภ์แล้ว ตอนนี้หานแสสำหรับหลานเยาเยาที่ตั้งครรภ์ เห็นได้ว่าชำนาญคิดอย่างไรก็ทำเช่นนั้นแล้วเขาขึ้นหน้าไปก้าวหนึ่ง อยากจะตรวจชีพจรให้นาง ขณะที่ใกล้จะสัมผัสโดนหลานเยาเยา มือกลับหยุดลงอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดตัวหลานเยาเยาเองก็เป็นหมอเทวดา อีกทั้งยังตั้งครรภ์ลูกของศัตรู เขาจะเป็นกังวลอะไรกันนักหนา?ด้วยเหตุนี้เก็บมือกลับ ยืนเอามือไขว้หลัง เพิ่งจะยืนเป็นแถวเดียวกับหลานเยาเยาก็เห็นหลานเยาเยานั่งยองลงอย่างฉับพลัน แม้จะมองหน้าไม่ชัด แต่หานแสรู้ จะต้องเกิดเรื่องแล้วเขาร้อนใจทันที หมุนวนรอบหลานเยาเยา“เป็นอะไรหรือ?”“ไม่สบายตรงไหนแล้ว?”“ข้าอุ้มเจ้าไปหาหมอ หรือว่าพาหมอมาช่วยเจ้าตรวจดู?”“อย่ากังวล ปล่อยใจให้สบาย น่าจะเป็นเพราะเด็กในท้องหยอกล้อก่อกวนแล้วพยายามรักษาร่างกายและจิตใจให้มีความสุข”พูดจบ665
เขาก็เห็นหลานเยาเยาหันหน้ามองเขาด้วยหน้าตางุนงง จากนั้นชูองุ่นพวงหนึ่งในมือขึ้น“องุ่นหล่นแล้ว ข้าคิดว่าน่าจะยังสามารถกินได้”หานแส “…….”เอาเถอะ!เป็นแบบนี้อีกแล้วนี่ไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่แล้วทั้งที่รู้ว่าไม่มีปัญหา แต่ทุกครั้งเขาล้วนร้อนรนจนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีปรนนิบัติคนท้องชั่ง
