้หนึ่งเดินไปเดินไปมีคนเรียกนางไว้อย่างกะทันหัน “เจ้าสำนักขอรับ!”สามารถเรียกนางว่าเจ้าสำนักได้จะต้องเป็นคนของสำนักหงอีแน่นอน หันหน้าไปเล็กน้อย เป็นยู่หลิวซูที่เดินอย่างรีบร้อน เขาพาคนแปลกหน้าไม่กี่คนเดินเข้ามาทางนางอย่างรวดเร็วเห็นได้ชัดว่ารู้สึกประหลาดใจต่อการปรากฏตัวของนางบนถนนในตอนนี้เห็นนางเท้าเปล่า ยู่หลิวซูอดที่จะตกใจไม่ได้จากนั้นกล่าวกับไม่กี่คนด้านหลัง“พวกเจ้าไปก่อน อีกครู่ข้าก็จะไปถึง”“ขอรับ” ไม่กี่คนนั้นรีบทำมือเคารพยู่หลิวซูทันที จากนั้นก็ทำมือเคารพต่อหลานเยาเยา จึงได้จากไปอย่างรีบร้อนเมื่อพวกเขาไป645
ยู่หลิวซูจึงนั่งยองๆลงมาด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ เตรียมจะแบกนาง “ข้าส่งท่านกลับไปขอรับ”หลังจากสงครามใหญ่จบสิ้น ยู่หลิวซูโชคดีมีชีวิตรอด ได้ยินว่าหลานเยาเยาอยู่ที่นี่เขาเคยมาเยี่ยมสองครั้ง ทั้งสองครั้งล้วนยังไม่ฟื้น ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสงครามโศกนาฏกรรมครั้งสุดท้ายนั่นแม้สักนิดไม่เห็นก็ดีตอนนี้ได้พบบนถนนใหญ่อย่างกะทันหัน ดูท่าทางของนาง ทั้งๆที่เฉยเมยเป็นอย่างมาก แต่ดวงตาโกหกคนไม่ได้นางเจ็บปวดมาก เพียงแค่ไม่ยินยอมที่จะแสดงออกมาเท่านั้น…….“ไม่ต้อง!” หลานเยาเยาปฏิเสธอย่างเด็ดขาดยู่หลิวซูยังอยากพูดอะไร เพียงแต่คำพูดยังไม่ออกจากปาก พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องอย่างหวาดผวาดังมาจากที่ไกลๆ จากนั้นก็มาพร้อมกับเสียงคำรามเสียงหนึ่งดั่งเสียงฟ้าร้องทั้งสองขมวดคิ้วแน่นในพริบตา วินาทีถัดมา ก็ไปทางที
