กนั้นเดินไปทางริมฝั่ง หลังจากได้เอาผ้าเช็ดหน้าของผู้หญิงผืนหนึ่งออกมาชุบนํ้าบิดให้แห้งแล้ว จึงได้เดินไปทางพระราชธิดาจาวหยาง“องค์หญิง เช็ดหน้าเถอะพ่ะย่ะค่ะ!”ข้างกายพระราชธิดาจาวหยาง เดิมทีมีทหารผู้หนึ่งอยากเข้ามาเรียกให้นางช่วยเหลือจัดการศพ หลังจากได้ยินองครักษลับท่านซีที่อยู่ข้างกายของอ๋องเย่เรียกนางว่าองค์หญิง แทบจะอ้าปากค้างแล้ว อดไม่ได้ที่จะมองด้วยความชื่นชม จึงกลับไปหาคนอื่นด้วยความเหลือเชื่อ592
พระราชธิดาจาวหยางจ้องมองดูมือที่สั่นไม่หยุดของตัวเองราวกับว่าความเจ็บปวดตอนใกล้ตายเมื่อครู่เป็นเพียงเหตุการณ์ในอดีตเหตุการณ์หนึ่ง แต่มือที่สั่นไม่หยุด เตือนนางอยู่ตลอดเวลา นี่คือความจริง สองวันนี้นางเคยได้ต่อสู้กับคนจากนอกแผ่นดินที่แข็งแกร่งน่ากลัวเป็นที่สุด ความเจ็บปวดที่ค่อยๆหายไปและมือที่สั่นเทาไม่หยุดก็คือการพิสูจน์ที่ดีที่สุดได้ยินเสียงที่รอคอยมานานพระราชธิดาจาวหยางเงยหน้าขึ้นช้าๆ ยิ้มบางๆให้จื่อซี“ไม่ต้องบอกเสด็จพี่ฮ่องเต้ และไม่ต้องบอกท่านพี่เซียว ยิ่งไม่ต้องบอกเสด็จอาอ๋องเย่ ว่าข้าแอบติดตามกองกำลังมา”“ท่านไม่ควรมาพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง” จื่อซีพูดเหมือนกับที่บอกกับแม่ทัพของผึงไหล“ไม่ จื่อซี ข้าไตร่ตรองเข้าใจแล้ว คนมีชีวิตอยู่ไม่เพียงเพื่อความอิสรเสรี แต่เพื่อคนที่อยู่ในใจผู้นั้น สามารถทุ่มเทชีวิตประเภทนั้น” สายตาของพระราชธิดาจาวหยางจับจ้องผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า พลังความกล้าหาญกดดันคน ม
