องโลกในแง่ดีโดยตลอดปฏิบัติต่อนางอย่างพิถีพิถันละเอียดลออตลอดมาจื่อซีพยักหน้าสีหน้าปรากฏความเศร้าเจ็บปวด จากนั้นฝืนยิ้มต่อนาง“เซียวซื่อจื่อสุภาพอ่อนโยน ปฏิบัติต่อคนอย่างเป็นมิตร ท่านเคยชอบเขาเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขาก็ปฏิบัติต่อท่านดีเป็นที่สุด ปกป้องท่านมาตลอด เขาควรค่าจริงๆพ่ะย่ะค่ะ”593
พระราชธิดาจาวหยางชอบเซียวซื่อจื่อ ชอบมาโดยตลอด จื่อซีก็รู้มาโดยตลอดเขาชอบพระราชธิดาจาวหยาง แอบชอบก็ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้นางรู้ ไม่ว่านางจะทำการตัดสินใจอย่างไร เขาล้วนสนับสนุนมองดูผ้าเช็ดหน้าในมือที่ไม่ได้ถูกพระราชธิดาจาวหยางรับไป จื่อซีบังอาจยื่นมือไปช่วยนางเช็ดแก้ม เบาๆ ละเอียดอ่อนมากพระราชธิดาจาวหยางมองดูเขา ยิ้มอย่างลึกลับ“จื่อซี เจ้าว่าข้าควรจะสารภาพรักกับคนที่ข้าชอบหรือไม่ ทำให้เขารู้?”มือของจื่อซีที่ช่วยพระราชธิดาจาวหยางเช็ดแก้มชะงัก ในใจมีความเจ็บปวดที่พูดออกมาไม่ได้ แต่กลับยังพยักหน้ากับนางอย่างหนักแน่น เป็นกำลังใจให้นาง“พูดเถอะพ่ะย่ะค่ะ อย่างทิ้งความเสียใจไว้”เพียงแค่การเข้ารุกรานของคนจากนอกแผ่นดินกลุ่มเล็กๆ ก็บาดเจ็บล้มตายขนาดนี้ ต่อจากนี้ล่ะ? การมาโจมตีของคนจากนอกแผ่นดินกลุ่มใหญ่ๆ จะมีคนมากมายเท่าไหร่ที่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้?แต่ว่า!ชีวิตนี้ของเขาลิขิตให้ต้องทิ้งความเสียใจไว้แล้ว“ดี ข้าจะรีบบอกกับเขาทันที”“พ่ะย่ะค่ะ!”จื่อซีพยักหน้าอีกครั้ง แต่ว่าครั้งนี้ เขาพยักหน้าเพียงเบาๆ จากนั้นชักมื
