อกลับเอาผ้าเช็ดหน้าของผู้หญิงกำแน่นในมือไปด้วย หมุนตัวก็ต้องการไปช่วยจัดการศพแต่กลับคิดไม่ถึง……594
แขนถูกมือข้างหนึ่งคว้าไว้แล้ว ทันทีจากนั้นเสียงอ่อนๆก็ค่อยๆดังมา“จื่อซี ข้าชอบเจ้า!”ร่างกายของจื่อซีชะงักทันที หันกลับไปอย่างฉับพลัน ก็เห็นพระราชธิดาจาวหยางมองดูเขาด้วยความจริงอย่างไร้ที่เปรียบ ริมฝีปากสีแดงทั้งสองเดี๋ยวเปิดเดี๋ยวปิด เสียงดังออกมาจากปากอีกครั้ง “ก่อนหน้านั้นนานมากๆก็ชอบแล้ว”“องค์หญิง……”จื่อซีดึงสติกลับมาไม่ได้อยู่นานเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้ ก็เห็นพระราชธิดาจาวหยางลุกขึ้นพุ่งเข้าในอ้อมกอดเขาทันที กอดเขาแน่น ความรู้สึกลวงตาชนิดนั้น เพิ่งจะค่อยๆเป็นความจริงขึ้นมาข้างหูยังคงเป็นเสียงที่อ่อนนุ่มน่าฟังของพระราชธิดาจาวหยางดังมา“อย่าพูดว่าเจ้าไม่ชอบข้า ผ้าเช็ดหน้าในมือของเจ้าเป็นของข้า เจ้าเก็บไว้มาตลอด เย็นหงพูดถูก เป็นไปไม่ได้ที่ผู้ชายคนหนึ่งจะเก็บรักษาสิ่งของของผู้หญิงหลายปีโดยไร้เหตุผล นอกจากว่าเขาจะมีความรู้สึกเลยเถิดกับนางก็เหมือนใบหน้าที่เย็นชา ไม่ถนัดพูดจาอย่างจื่อเฟิง ทั้งๆที่สามารถส่งคนไปทำเรื่องได้ แต่ไปถึงที่เย็นหงนั้น เขาก็ออกแรงเองทำเองแล้วกระทั่งไม่เสียดายที่จะต้องอ้อมทางไกลมากๆ ก็ต้องการไปเยี่ยมนางที่ที่อยู่ของโจรอันที่จริงก็เหมือนกับที่เจ้าเก็บรักษาผ้าเช็ดหน้าเช่นนั้น ล้วนเป็นความรู้สึกเลยเถิดเพียงแค่ไม่มีการแสดงออกมาเท่านั้น”“องค์หญิง…….”595
จื่อซีรู้สึกว่าในส
