ยหลังจากที่ทุกคนจากไปยังมีสามคนที่ยืนอยู่ที่นั่นเงียบๆพวกเขาคือพวกเซียวจิ่นหยูที่ก่อนหน้านี้ได้ขี่ม้าไปประเทศเชียนหลิงด้วยกันทุกครั้งพวกเขาล้วนช้าไปก้าวหนึ่งตอนนั้นขณะที่หลานเยาเยาพวกเขาเพิ่งจะไปที่เรือแห่งความสิ้นหวัง พวกเขาตามไปถึงริมฝั่ง เรือแห่งความสิ้นหวังเพิ่งจะจากไป ยังสามารถมองเห็นเงาของเรือเล็กๆที่ไกลออกไปได้หลังจากไปถึงประเทศเชียนหลิง พวกเขาแอบสืบข่าวโดยตลอด ยังไม่ง่ายที่จะสืบได้ว่ามีเสียงฟ้าร้องที่ป่าลึกลับใกล้ๆกับบริเวณรอบชายฝั่งของหมู่บ้านชาวประมงขณะที่รีบไปถึง ผู้คนจากไปหมดแล้ว ชาวบ้านได้ลี้ภัยไปนานแล้วด้วยเหตุนี้พวกเขาคาดเดาว่า คนจากนอกแผ่นดินถูกกำจัดแล้ว หลานเยาเยาพวกเขาน่าจะกลับเมืองโยวกวงแล้วใครจะรู้……ขณะกลับถึงเมืองโยวกวง ก็ช้าไปอีกก้าวแล้วหลานเยาเยาพวกเขาออกเดินทางนานแล้ว มุ่งไปที่ชายฝั่งอู๋จื่อแห่งแม่นํ้าจิ้งฮวาด้วยเหตุนี้ พวกเขาก็เดินทางไกลเป็นพันลี้มาอีก571
วันเวลาเหล่านี้พวกเขาก็ไม่ได้ราบรื่น และประสบความลำบากเล็กน้อย ทำให้ท่านพี่เซียวต้องได้รับบาดเจ็บหนัก เดิมทีอยากจะให้จื่อซีรักษาให้ทันทีแต่ทว่า……พวกเขาเห็นเหตุการณ์นี้ ก็ได้โค่นล้มโลกทัศน์ของพวกเขาแล้ว และเข้าใจผิดต่อเทพเจ้าที่ไม่ได้ดำรงอยู่พระราชธิดาจาวหยางและเย็นหงล้วนไม่กล้าเดินไปทางหลานเยาเยารู้ว่าหลานเยาเยาเก่งกาจ แต่ไม่รู้ว่านางจะเป็นเทพธิดาที่มหัศจรรย์เพียงนี้ วันนี้สิ่งของที่ได้แสดงออกมาชั่งมหัศจรร
