ย์เกินไปแล้ว พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน“เทพ เทพธิดา” พระราชธิดาจาวหยางเห็นหลานเยาเยาเดินเข้ามา ร้องเรียกอย่างระมัดระวังเป็นที่สุดหลานเยาเยาขมวดคิ้วเล็กน้อยเดินไปถึงข้างกายนางตีหัวนางทีหนึ่ง“ทำไม! ดูจนโง่ไปแล้ว? หรือคิดว่าข้าเลื่อนขั้นเป็นเซียนในทันทีแล้ว ตัวเองไม่คู่ควรที่จะกินดื่มอย่างเมามันผ่าเผยกับข้าแล้ว?”พระราชธิดากลืนนํ้าลายอึกหนึ่งยังคงเป็นนํ้าเสียงชนิดนั้น ยังเป็นหลานเยาเยาในใจของนาง ไม่ใช่ปีศาจภูตผีที่แปลกหน้า“ไม่ ไม่มี” นางตกใจเกินไปแล้ว572
ที่แท้เพื่อนของตัวเองก็เป็นเทพเจ้า“เช่นนั้นก็ดี” จากนั้นหลานเยาเยากดเสียงตํ่า พูดกระซิบ “มีของกินอร่อยๆหรือไม่?”พระราชธิดาจาวหยางพยักหน้าด้วยความน่ารักด้วยเหตุนี้ หลานเยาเยารีบยื่นมือไปคล้องคอนางทันที ก็พานางเดินไปอีกทางหนึ่งถือโอกาสใช้สายตาบอกใบ้เย็นหง แสดงความหมายให้นางตามมาน่าเสียดาย!ในตาของเย็นหงจ้องมองเพียงแค่มือของนางอย่างเดียว มือที่สามารถเสกสิ่งของออกมาได้มากมายข้างนั้น หลังจากเห็นนางโอบพระราชธิดาจาวหยางเดินไปแล้วสายตาก็เคลื่อนไปบนตัวของจื่อเฟิงทันที พูดให้ถูก คือเคลื่อนไปบนแขนของจื่อเฟิงเมื่อครูเห็นจื่อเฟิงกรีดแขนด้วยตัวเอง นางตกใจเป็นอย่างมากแล้วตอนนี้เดินเข้าไปทางเขาช้าๆและเซียวจิ่นหยูที่ได้รับบาดเจ็บหนักหน้าซีดขาว เดิมทีเป็นคนสำคัญที่พระราชธิดาจาวหยางและเย็นหงปกป้อง ตอนนี้เอาเขาลืมไปโดยสิ้นเชิงแล้วเซียวจิ่นหยูทำได้เพียงส่ายหน้า
