ของเซียวจิ่นหยูเย่หลีเฉินพอจะคาดเดาได้บ้าง และเคยได้สอบถามเสด็จอาอ๋องเย่ แม้ว่าเสด็จอาจะไม่ได้พูดอย่างกระจ่าง แต่ก็บอกเขาอย่างรางๆเสด็จอาอ๋องเย่จึงจะเป็นองค์ชายรัชทายาทแห่งราชวงศ์เก่าและเซียวจิ่นหยูจึงจะเป็นเสด็จอาที่แท้จริงของเขาแต่เขาไม่ยอมกลับมา!“สำหรับข้าแล้ว อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน ความอิสรเสรีถึงจะเป็นสิ่งที่ข้าต้องการ”เย่หลีเฉินไม่เข้าใจแม้ว่าเขาจะคิดถึงสีสันของโลกภายนอก แต่ก็รู้ว่าราชวงศ์จำเป็นต้องพัฒนาเป็นอย่างมาก ประเทศก่วงส้าจำเป็นต้องผุดขึ้นมา ไม่สามารถที่จะตกตํ่าลงไปเช่นนี้ได้อีก“ท่าน……เป็นกังวลว่าข้าจะหวาดกลัวอ๋องเย่ใช่หรือไม่? และหลังจากที่ท่านกลับมา ข้าก็จะยึดอำนาจเขา และให้ท่านทำหน้าที่ที่สำคัญ กระทั่งหลังจากที่อำนาจฮ่องเต้ของข้ามั่นคงแล้ว ก็จะหวาดกลัวท่านเหมือนกับหวาดกลัวอ๋องเย่เช่นนั้น?”เย่หลีเฉินรู้ว่าตัวเองเคยล้มเหลวมากนิสัยไม่ดี ไม่กล้าขัดขืน แม้แต่การกระทำทุกอย่างก็ทำให้คนรังเกียจ เซียวจิ่นหยูก็ดูถูกเขามาตลอดแต่เขาไม่ใช่คนโบราณครํ่าครึ576
เขากำลังพิสูจน์คุณค่าของตัวเองทีละก้าวๆ พิสูจน์ว่าตัวเองคือฮ่องเต้ที่ดีที่ทำเพื่อราษฎรผู้หนึ่ง“ไม่ใช่!” เซียวจิ่นหยูส่ายหน้ากล่าวต่อว่า: “ฐานะสำหรับข้าแล้วจะมีหรือไม่มีก็ได้ เคยเป็นหมาก หมุนเข้าไปในวังวน ก็นับว่าได้เผชิญกับความเป็นความตายแล้ว ตอนนี้ได้อยู่อย่างอิสรเสรี ดีมาก!”ได้ยินเซียวจิ่นหยูพูดเช่นนี้เย่หลีเฉินพยักหน้าอย่าง
