านเยาเยาไม่ได้เกรงใจแม้แต่น้อย กินไปกินไปนางยังไม่ลืมที่จะพูดว่า: “ให้จื่อซีจื่อเฟิงเปลี่ยนรสชาติบ้าง อาหารทะเลทุกมื้อบนเรือแห่งความสิ้นหวังคาดว่าคงทำให้พวกเขาจดจำไปตลอดชีวิต เกรงว่าชาติหน้าก็ไม่กล้ากินอาหารทะเลแล้ว”เย่แจ๋หยิ่งยิ้มบางๆพร้อมส่ายหน้าเอาหมูตุ๋นนํ้าแดงชิ้นหนึ่งที่เป็นเนื้อไม่ติดมันทั้งชิ้นคีบไปไว้ในถ้วยของนาง521
“ดูแลตัวเจ้าเองให้ดีๆเถอะ! ไม่เพียงสอนให้จาวหยางเสียคน แม้กระทั่งพวกเขาสองคนก็พาให้เสียคนแล้วด้วย พวกเขาจะดูแลท้องของตัวเองให้เสียเปรียบที่ไหนกัน?”“จริงหรือ?” หลานเยาเยาดวงตาเปล่งประกาย ถามไปประโยคหนึ่งอย่างไม่คิด“เช่นนั้นพาท่านเสียคนหรือไม่ล่ะ?”ใครจะรู้……เย่แจ๋หยิ่งตั้งใจแสร้งทำตัวลึกลับโน้มตัวเข้ามาทางนางเล็กน้อย ริมฝีปากอุ่นๆเย็นๆแทบจะติดกับใบหูของนางแล้วเสียงอันไพเราะที่ดึงดูดเย้ายวนคนค่อยๆดังเขาในหู“รสนิยมการเลือกกินมากของข้า กินเพียงเจ้าคนเดียว เจ้าพาให้เสียคนไม่ได้”“…….” หลานเยาเยาหูแดงในพริบตา จากนั้นแดงมาถึงแก้มทันทีไม่ใช่แค่กินข้าวหรือไง!ทำไมถูกเย้าแหย่อย่างกะทันหันแล้ว?เย่แจ๋หยิ่งยิ่งอยู่ยิ่งร้ายแล้วจริงๆ“อา……อาส้งล่ะ? ทำไมไม่เห็นเขา?” เจ้าหมอนี่ทำไมจู่ๆก็หายตัวไปอีกแล้ว?ส้งเย่นกุยก็ถูกหลานเยาเยานึกขึ้นได้ในที่สุด เวลานี้อยู่บนชายคา กัดซาลาเปาไส้หมูที่ยังอร่อยกว่าอาหารทะเลอยู่เงียบๆแม้ว่าเขาจะอยากอยู่ข้างกายเจ้านายของตัวเองมาก แต่ที่ที่มีอ๋องเย่อยู่
