ลิขิตไว้ว่าไม่มีที่อยู่ของเขา522
ยังไงเขาก็กัดซาลาเปาอยู่บนชายคาดีๆดีกว่า……..หลังจากที่อิ่มท้องแล้ว ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแสงสว่างแสบตาของพระอาทิตย์หายไป ค่อยๆลับลงภูเขา ในท้องฟ้าเหมือนกับย้อมด้วยเลือด สาดไปทั้งก้อนเมฆ ดวงตาสีดำของความมืดมิดก็ค่อยๆเปิดขึ้น จดจ้องสรรพสิ่งบนโลกอย่างเย็นชาคืนนี้ไม่ต้องรีบเดินทาง พวกเขาก็อาศัยอยู่ในร้านอาหารยามคํ่าคืนหลานเยาเยาที่อาบนํ้าเรียบร้อย สวมชุดผ้าโปร่งบางสีอ่อน ยืนอยู่ข้างขอบหน้าต่าง รับลมเย็นสบาย ชื่นชมแสงสีในยามราตรีอันน่าหลงใหล ขับรูปร่างที่อ่อนช้อยงดงามด้านในให้เด่นขึ้นอย่างเลือนรางเดิมทีด้านในควรจะสวมเสื้อเอี๊ยม แต่นางกลับเปลี่ยน กลายเป็นเสื้อผ้าที่เย่แจ๋หยิ่งมองว่าแปลกประหลาดชุดหนึ่งเหมือนว่าจะเล็กจนอะไรก็ปกปิดไม่ได้แต่เมื่อดูอย่างละเอียด ไม่เพียงปกปิดที่ควรปกปิดได้แล้ว กระทั่งทำให้คนเกิดความคิดหลายๆอย่าง อยากดูว่าแท้จริงยังไงกันแน่ แต่กลับไม่มีปัญญาสืบไปลึกๆได้ยังทำให้ไฟลุกลามขึ้นมาอย่างฉับพลันโดยไม่มีสาเหตุมุมปากของเย่แจ๋หยิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆเว้นระยะนานขนาดนั้น ในที่สุดเยาเยาก็นับว่าเริ่มคิดได้แล้วได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง523
หลานเยาเยาก็ไม่ได้หันกลับ แต่ค่อนข้างตื่นเต้นแล้ว ทีแรกจัดวางท่าทางยั่วคนและไม่เสแสร้งอย่างดี นาทีนั้นที่รู้ว่าเย่แจ๋หยิ่งเข้ามา ก็ไม่เป็นตัวเองในพริบตาแล้วเอาเถอะ ชาติก่อนชาตินี้ล้วนผ่านมาแล้วแต่ทุกครั้งที่
