เดิมทีทั้งคืนผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ได้หลับตาเห็นสถานการณ์เช่นนี้ แทบจะสติแตก หลังจากครู่หนึ่ง ราวกับว่ายอมรับชะตากรรมแล้ว กล่าวด้วยนํ้าเสียงหนัก:“ตะโกน ตะโกนหาอะไรกัน! มาก็มาสิ！ถึงตายข้าก็จะไม่จากที่นี่ไป พวกเจ้าพาครอบครัวหนีเอาชีวิตรอดไปเถอะ!”“ไม่ใช่ ผู้ใหญ่บ้าน เป็นคนของเรือลำใหญ่กลับมาแล้วขอรับ พวกเขาฆ่าสัตว์ประหลาดตายแล้ว……”เด็กหนุ่มรีบอธิบาย ชักแม่นํ้าทั้งห้ามาพูด ในที่สุดพูดจนแววตาอันน่าเหลือเชื่อของผู้ใหญ่บ้านกลายเป็นท่าทางปกติ เห็นผู้ใหญ่บ้านเชื่อแล้ว เด็กหนุ่มรีบพูดต่อด้วยความตื่นเต้นอีก“ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราออกไปดูกันเถอะขอรับ! พวกเขาลากสัตว์ประหลาดมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว”“ดีดีดี…….”ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าตอบรับติดกัน ทั้งๆที่ใบหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความอยากเห็นว่าสัตว์ประหลาดที่ตายแล้วรูปลักษณ์อย่างไร แต่เท้ายังคงไม่มีการเคลื่อนย้ายสักก้าวเด็กหนุ่มสงสัย:“ผู้ใหญ่บ้าน ทำไมท่านไม่เดินล่ะขอรับ?”“ข้ากำลังเดินอยู่นี่ไง! แต่ว่าขยับเท้าไม่ไป รีบมาช่วยข้าเร็ว”หน้าหมู่บ้านชาวประมง510
ถูกคนตะโกนเรียกขนาดนี้ ชาวบ้านทั้งหมดล้วนรวมตัวกันที่หน้าหมู่บ้าน แต่ละคนชะโงกหัวมองไปรอบๆ มีคนรีบสอบถามเด็กหนุ่มในหมู่บ้านผู้นั้นที่รอดตายกลับมาจากปากของสัตว์ประหลาด“เจ้าเคยเจอสัตว์ประหลาด นั้นก็คือรูปร่างหน้าตาของสัตว์ประหลาดหรือ?”หลังจากได้รับคำตอบกลับที่แม่นยำแล้ว พวกเขาก็ชะโงกหน้าออกไปมองไปรอบๆต่ออีกผู้ใหญ่บ้านรีบม
