หวั่นไหวสักหน่อย?”เสียงนั่นแฝงไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย แววตาที่ไม่ประสงค์ดีก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นรักและเอ็นดู เย่แจ๋หยิ่งเปลี่ยนจากคว้าเป็นจูง จับข้อมือของนางไว้แน่น เกรงว่าทันทีที่ปล่อย นางก็จะวิ่งหนีเช่นนั้น“ไม่มี ไม่มีเลยสักนิด”ขณะที่พูดคำนี้ หลานเยาเยาจ้องมองริมฝีปากบางๆที่น่ามองของเย่แจ๋หยิ่ง กลืนนํ้าลายอย่างอดไม่ได้ยังไงซะนางก็คือคนปากแข็ง!ยั่วจนทำให้เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะเบาๆ อดที่จะยื่นมือออกไปปาดบนสันจมูกของนางเบาๆไม่ได้ จากนั้น มือชะงัก นิ้วมือที่เรียวยาวหมุนไปสัมผัสบนริมฝีปากของนางอ่อนนิ่ม จะทำให้คนอยากจูบอย่างอดกลั้นไม่ได้“ปากไม่ตรงกับใจ!”จากนั้นหลานเยาเยาก็รู้สึกประหลาดใจมากแม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่คนตัวอ้วน เพียงแค่หุ่นที่เพรียวบาง รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น แต่ก็มีนํ้าหนักพอควรแต่ในมือของเย่แจ๋หยิ่ง นางก็เหมือนดั่งขนนกเบาหวิวแผ่นหนึ่ง นางรู้สึกเพียงร่างกายเบา คนก็อยู่บนไหล่ของเย่แจ๋หยิ่งแล้ว457
“…….”นึกไม่ถึงว่าเขาจะแบกนางขึ้นมาแล้วต้องรุนแรงขนาดนั้นเชียวหรือ?อุ้มแบบเจ้าหญิง หรือให้นางเดินเองก็ได้นี่! นางก็ไม่ได้จะวิ่งหนีซะหน่อย“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านรีบปล่อยข้าลงมา ให้คนอื่นเห็นเข้าจะไม่ดีขนานไหน”“มีอะไรไม่ดี? ข้าไม่สามารถจะแบกภรรยาของตัวเองได้หรือ?” เย่แจ๋หยิ่งไม่เข้าใจยังไงอยู่ในเมืองหลวงก็ดีกว่าเขาอยากทำอะไรก็ทำอย่างนั้น ไม่จำเป็นต้องสนใจคนอื่น“แต่ตอนนี้ข้าสวมชุดผู้ชาย พวกเหล่าทหารล้วนคิดว
