กเขาเชียว ยึดแย่งเอาความรื่นเริงเพียงอย่างเดียวในค่ายของข้าไป”“ความรื่นเริงเป็นอย่างเดียว?” เย่แจ๋หยิ่งไม่กล้าเห็นด้วยต่อประโยคนี้ กระทั่งยังมีความหึงหวงเล็กน้อย “หรือว่าอยู่กับข้า เป็นการอยู่นอกเหนือจากความรื่นเริงของเจ้า บอกมา ข้าเทียบพวกเขาไม่ได้ตรงไหน?”เพราะประโยคหนึ่งทำให้เขาสงสัยตัวเองขึ้นมาในพริบตาแล้ว“………” หลานเยาเยาไม่มีอะไรจะพูด จนกระทั่งอยากจะหัวเราะนางไม่ได้หมายความเช่นนั้น459
แต่ตัวอักษรของประเทศจีนที่เกรียงไกรก็คือกว้างและลึกซึ้งเช่นนั้น ทั้งๆที่เป็นอักษรเดียวกัน ในความเข้าใจของแต่ละคน ความหมายก็ไม่เหมือนกัน“ไม่เช่นนั้นท่านวางข้าลงก่อน ข้าจะอธิบายกับท่านให้ดีๆ?”คิดไม่ถึงว่าจะถูกเขาปฏิเสธไปตรงนั้น ทิ้งไว้เพียงประโยคหนึ่ง ก็เห็นเขาเดินไปอย่างรวดเร็วคำพูดนั้นก็คือ: “ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าอะไรคือความรื่นเริง!”“……” ไม่ใช่หรอกนะ!อย่าให้เป็นความหมายนั่นที่นางคิดเด็ดขาดในไม่ช้า!“ปึง” เสียงหนึ่งประตูใหญ่ห้องอ๋องเย่ถูกเท้าถีบออกทันใด ประตูห้องเปลี่ยนเป็นความอันตรายอย่างมากในทันที เย่แจ๋หยิ่งที่หลอกหลานเยาเยามาถึงข้างเตียง กลับไม่ได้หยาบกระด้าง เอานางโยนลงบนเตียง แต่วางนางลงอย่างระมัดระวัง ให้นางนั่งบนเตียงแล้วตอนที่หลานเยาเยาโล่งใจ ขณะที่คิดไม่ถึงว่าเย่แจ๋หยิ่งจะสามารถสงบใจลงมาได้ก็ถูกมือใหญ่ๆสองข้างจับที่ไหล่ จากนั้นผลักไปข้างหลัง นางก็ล้มลงบนเตียง ยังไม่ทันจะดึงสติกลับมาได้ เย่
