แจ๋หยิ่งก็ก้มลงมาอยู่บนร่าง ทับนางไว้ด้านล่างของร่างกายมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้มากๆ หลานเยาเยาอดที่จะอึ้งเล็กน้อยไม่ได้!“กลางวันแสกๆ ประตูห้องไม่ปิด ท่านก็ไม่กลัวว่าจะมีคนบุกเข้ามา?”460
“ห้องของข้า ไม่มีการแจ้ง ใครจะกล้าเข้ามา?”พูดจบ!เย่แจ๋หยิ่งดึงปกเสื้อตัวเอง ยังถือโอกาสปลดเข็มขัดด้วย แล้วต้องการก้มตัวไปจูบริมฝีปากที่คิดถึงมานาน ทำอะไรไม่ได้ระหว่างที่จะใกล้ชิด เสียงที่เร่งรีบเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านนอก“รายงานอ๋องเย่ ข้าศึกมาโจมตีเมืองอีกแล้วขอรับ”มาอีกแล้ว?เมื่อเช้าเพิ่งจะถูกโจมตีล่าถอยไป ตอนนี้เพิ่งจะเที่ยงนะ!ประเทศเชียนหลิงทำบ้าอะไร?แม้แต่หลานเยาเยาก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้แต่จากการเฝ้ารักษาเมืองเมื่อเช้าตรู่ การปรับและการจัดวางกำลังป้องกันของพลทหารของเราล้วนเปลี่ยนแล้ว ข้าศึกมาก็ไม่มีประโยชน์แต่เพื่อป้องกันไว้ก่อน เย่แจ๋หยิ่งจำเป็นต้องไปรอบหนึ่งมองเห็น กินไม่ได้ใจในที่ตื่นเต้นเป็นที่สุดของเย่แจ๋หยิ่ง ถูกสาดนํ้าเย็นถังหนึ่ง เขาค่อยๆปล่อยหลานเยาเยา ยังจะปลอบเบาๆเสียงหนึ่ง“อยู่รอข้าที่นี่อย่างเชื่อฟัง ข้าไปครู่หนึ่งก็กลับ”“อืม ไปเถอะ! ข้าจะเชื่อฟัง”งั้นก็เห็นผีน่ะสิ!461
เรื่องที่สวยงามถูกขัดจังหวะแล้ว เย่แจ๋หยิ่งไม่พอใจ ขณะที่ออกจากประตูสีหน้าเคร่งขรึม ทั้งร่างไอเย็นยะเยือกปะทุโดยรอบ ราวกับว่ามีคนติดหนี้เขาอยู่แปดแสนเช่นนั้นทำให้คนที่มารายงานเหงื่อเย็นผุดออกมาทั้งร่าง!ในห้อง!หลา
