อ๋องเย่อยู่ผู้นำของข้าศึกเกิดความกังวล เลยไม่ได้สั่งให้ทหารออกมาโจมตีเมืองทั้งหมด แต่ได้สั่งทหารม้า ทหารราบ ทหารรถม้าเพียงส่วนหนึ่งออกมาเท่านั้นตามด้วยเสียงกลองสงครามที่ดังยาวนานต่อเนื่องแม่ทัพของข้าศึกออกคำสั่ง ทหารม้าที่ถือดาบคมในมือขึ้นนำก่อน และทหารราบที่ด้านหลังถือหอกในมือข้างหนึ่ง และอีกมือถือโล่ ค่อย ๆเคลื่อนไปข้างหน้าใกล้ประตู436
ของเมืองโยวกวง พลธนูที่อยู่ข้างหลังได้ยิงธนูพร้อมกัน ลูกธนูได้พุ่งไปบนกำแพงเหมือนกับฝนธนูทหารของเรามีเกราะกันบัง ขัดขวางการโจมตีของลูกธนูเอาไว้ได้แต่มันไม่สามารถหยุดทหารราบของข้าศึกที่ยิ่งอยู่ยิ่งบุกเข้าใกล้ประตูมากขึ้นเรื่อยๆแต่อ๋องเย่ก็ยังไม่ได้สั่งการให้พลธนูยิงลูกธนูออกไปเพียงแค่เฝ้าสังเกตการณ์ด้วยสายตาที่เย็นชา ราวกับว่ากำลังรอเวลาเพราะทั้งข้าศึกและฝ่ายเราต่างก็รู้ดี ภายใต้สถานการณ์ที่ทุกคนมีเกราะกันบังการยิงธนูนอกจากจะทำให้เสียลูกธนู มันไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายเกิดความเสียหายมากเท่าที่ควรแต่ไม่ปล่อยลูกธนูออกไปก็ไม่ได้ เพราะนั่นมันสามารถเป็นเครื่องข่มขวัญของศัตรูได้แต่อ๋องเย่กลับไม่ทำแบบนั้น……….ในขณะที่แม่ทัพของข้าศึกกำลังพลิ้วอ๋องเย่ที่ไม่พูดจา ได้โบกมือขึ้นมาโดยตรง ก็มีแม่ทัพคนหนึ่งสั่งการลงไปทันทีวินาทีต่อมา!ประตูเมืองค่อยๆเปิดออกทหารที่เรียงแถวกันอย่างเรียบร้อย เตรียมลุยเมื่อมีคำสั่ง ได้ถอยห่างออกไปหลายฟุตนานแล้ว ทิ้งช่องว่างระหว่างประตูเมืองกับ
