ายปลดปล่อยความเป็นตัวเองโดยตรง เห็นของอร่อย ซื้อซื้อซื้อ กินไปพลางเลือกไปพลาง บางครั้งยังเอาให้คนข้างกายอีกสองไม้นี่ทำให้เขาอดที่จะนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ไม่น่าล่ะอ๋องเย่ถึงได้พอใจเขาเพียงนี้ คิดว่าทำเป็นการฝากฝังชนิดหนึ่งพระราชธิดาจาวหยางที่ติดตามข้างกายของเซียวจิ่นหยู เช่นนั้นเรียกว่าอิจฉาริษยาโมโห ดวงตาเพ่งมองอาหารอร่อยที่ฮัวหยู่อันถือ ไม่รู้ว่าลูกกระเดือกเคลื่อนไหวไปกี่ครั้งแล้ว“ท่านพี่ชายเซียว ข้าก็อยากกิน”ตั้งแต่หลังจากที่ผ่านประสบการณ์ความเป็นความตายกับจื่อซีแล้วพระราชธิดาจาวหยางถึงได้เข้าใจ ความรู้สึกมิตรภาพที่ตัวเองมีต่อจื่อซีกับเซียวจิ่นหยู ไม่เหมือนกันอย่างเห็นได้ชัด หลังจากนั้นออกเดินทางผจญภัยขึ้นเหนือลงใต้โดยลำพัง แล้วได้พบเซียวจิ่นหยูที่เมืองเลยหมิงอีก นางรู้สึกได้ถึงความสนิทสนมเป็นกันเองที่ไม่พบกันนานหลังจากอยู่ที่เมืองเลยหมิงช่วงเวลาหนึ่งนางเกิดความรู้สึกต้องพึ่งพาต่อเซียวจิ่นหยู ก็เหมือนดั่งตอนนั้นที่รู้สึกต้องพึ่งพาหลานเยาเยาและเซียวจิ่นหยูก็เริ่มเอาใจใส่นาง ทำให้นางรู้สึกอบอุ่น316
“ไม่ได้!” เซียวจิ่นหยูปฏิเสธโดยตรง ท่าทางไม่สามารถคุยกันได้เลย แต่ยังอธิบายอีกหน่อย “ตอนกลางคืนกินอิ่มก็พอแล้ว กินเยอะเกินอาหารในกระเพาะจะไม่ย่อยง่ายๆ นานวันเข้าจะไม่ดีต่อร่างกาย”พระราชธิดาจาวหยางทำปากจู๋ประโยคนี้อีกแล้ว แต่นางอยากกินมากจริงๆนี่!“เช่นนั้นข้าซื้อโคมไฟอันหนึ่งคงจะได้สิ
