นะเพคะ?”พระราชธิดาจาวหยางหยิบโคมไฟสวยงามขึ้นมาอันหนึ่ง เซียวจิ่นหยูยิ้ม“ได้แน่นอน” พูดจบ เซียวจิ่นหยูยังล้วงเหรียญเงินตำลึงออกมาจ่ายแทนนาง“งั้นข้าไปปล่อยโคมแล้ว”ยังไม่รอให้เซียวจิ่นหยูตอบ พระราชธิดาจาวหยางก็วิ่งตึกตึกตึกไปแล้วเซียวจิ่นหยูทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนปัญญาความคิดเล็กๆนั้นเขายังจะไม่รู้หรือ?ช่างเถอะ วันนี้ก็ตามใจนางแล้วหลังจากที่พระราชธิดาจาวหยางวิ่งออกมา ก็ไปแอบ เมื่อเอาโคมไปในมือโยนทิ้งก็พุ่งไปในทิศทางที่คุ้นเคย ใครจะรู้ว่าจะถูกคนผู้หนึ่งขวางทางไว้อย่างไม่คาดคิดนางกลัวขึ้นมาทันทีรีบขอโทษ “ท่านพี่ชายเซียว ข้าผิดไปแล้ว……”หลังจากมองเห็นคนชัดเจน นางปิดปากลง สีหน้าที่น้อยใจรีบเปลี่ยนเป็นดีใจในทันใด317
“จื่อซี ในที่สุดเจ้าก็ยอมออกมาจากที่ลับแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะไปหาเจ้าที่ไหน เร็วเร็วเร็ว ช่วยข้าบังหน่อย ข้าไปซื้อถังหูลู่กินไม้หนึ่ง”จื่อซีก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเอาถังหูลู่ไม้หนึ่งออกมาจากทางด้านหลัง ยื่นให้นาง กล่าวเบาๆ:“กินเถอะขอรับ!”คราวนี้ดวงตาสองข้าของพระราชธิดาจาวหยางเปล่งประกาย รับถังหูลู่มาก็กิน ยังพูดตลอดว่าหวานมากหลังจากกินหมดอย่างรวดเร็วพระราชธิดาจาวหยางก็เอาสายตาไปไว้บนร้านค้าที่กลิ่นหอมกรุ่น จากนั้นจึงค่อยๆเคลื่อนไปบนตัวจื่อซี“ข้ายังอยากกินอีก”ใครจะรู้……จื่อซียื่นมือไปสัมผัสมุมปากของพระราชธิดาจาวหยาง จะช่วยนางเอาเศษถังหูลู่ที่ติดอยู่ข้างปากออกทั้งๆที่เป
