าเยากับเย่แจ๋หยิ่งไปที่เรือแห่งความสิ้นหวังของหานแสตามที่นัดนอกจากพวกเขา ผู้คนมากมายล้วนมาแสดงความยินดี กระทั่งวางแผนจะพนันอย่างกล้าได้กล้าเสียในเรือแห่งความสิ้นหวังเหมือนดั่งเมื่อก่อนน่าเสียดาย……ท่านชายหยิ่งเจ้าของเรือเรือแห่งความสิ้นหวังกลับประกาศว่า เรือลำนี้ไม่พนันอย่างกล้าได้กล้าเสียอีก ผ่านไปอีกไม่กี่วันก็จะดำเนินเรือออกจากที่นี่ แล่นไปตามชายฝั่งของแม่นํ้าและชายฝั่งทะเลโดยตลอด เขาไม่ได้บอกผู้ใด เป้าหมายสุดท้ายไปที่ไหน แต่จะอยู่บนนํ้าโดยตลอดหลานเยาเยารู้ จุดมุ่งหมายครั้งนี้ของหานแส น่าจะเกี่ยวข้องกับคนจากนอกแผ่นดินผ่านไปอีกเกือบหนึ่งเดือนแล้วชายแดนมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ นางรู้ ที่ควรมาท้ายที่สุดก็ต้องมาเพียงแค่คิดไม่ถึง นอกจากครั้งนี้ชายแดนจะมีความเคลื่อนไหวผิดปกติแล้ว ยังมีเรื่องที่ทำให้นางรู้สึกตกตะลึงอีก273
วันนี้ตอนเช้าตรู่ จื่อซียังคงถือของที่เว้นช่วงไปนานก่อนหน้านี้ จดหมายที่โหลวเย่วฝากให้คนเอาให้เขา มองดูอย่างอารมณ์ดี แทบจะถนอมไว้ในอุ้งมือและหอมฟอดใหญ่ๆพ่อบ้านเหมยเดินมาอย่างรีบร้อน รอยยิ้มอ่อนโยน โบกมือไปทางจื่อซี กล่าวอย่างลึกลับ: “จื่อซี เจ้าดูว่าในมือข้ามีอะไร? เมื่อครู่มีเงาร่างคนลับๆล่อๆ วนไปมาอยู่หน้าประตูใหญ่ช่วงใหญ่ๆ สอบถามเขาอยู่นาน เขาจึงกล่าวออกมาอย่างอึกอักว่ามาส่งจดหมาย เจ้าเดาดูสิว่าใครส่งมา?”เมื่อได้ยินคำว่าจดหมายจื่อซีมองไปทางจดหมายที่อยู่ในมือด้วยสัญชา
