ตญาณ ความคิดแรกก็คือพระราชธิดาจาวหยางส่งจดหมายให้เขาแล้ว…….ในใจตื่นเต้นในพริบตา เหาะลงมาจากบนต้นไม้อย่างฉับพลัน รีบมาข้างกายพ่อบ้านเหมย มองดูจดหมายในมือของเขาด้วยความเฝ้ารอเป็นพิเศษเพียงแค่แวบเดียวเขาก็พบว่า จดหมายในมือของพ่อบ้านเหมยไม่ได้ให้เขาเขาถูกแกล้งแล้วพ่อบ้านเหมยเห็นท่าทางของเขาแน่นอน ผิดหวัง เหมือนเด็กที่ถูกลืม พ่อบ้านเหมยรีบหัวเราะอย่างสบายอกสบายใจขึ้นมา“พ่อบ้านเหมย ท่านแกล้งข้าไม่ว่า คิดไม่ถึงว่ายังจะเยาะเย้ยข้าอีก ระวังครั้งหน้าท่านป่วย ข้าจะให้ใบสั่งยาที่ได้ลงมือบางอย่างกับท่าน”จื่อซีไม่พอใจ ตั้งใจพูดอย่างโมโหพ่อบ้านเหมยก็ไม่ได้จริงจังด้วย ยิ่งหัวเราะรุนแรงขึ้น274
“ท่านยังจะหัวเราะ…….” จื่อซีกระสับกระส่ายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อยากพุ่งเข้าไปปิดปากของเขาเล็กน้อย“เอาเถอะเอาเถอะ ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ดูว่านี่คืออะไร?”หลังจากที่พ่อบ้านเหมยหยุดหัวเราะแล้ว หยิบจดหมายออกมาจากแขนเสื้ออีกฉบับ ยังวางไว้ในมือจื่อซีอย่างดีอกดีใจ “นี่ถึงจะเป็นของเจ้า จดหมายของพระราชธิดาจาวหยาง เจ้าสามารถมองดูโง่ๆได้อีกทั้งปีแล้ว”“พ่อบ้านเหมย…….” จื่อซีมองดูบนจดหมายเป็นลายมือของพระราชธิดาจาวหยาง หลังจากถูกพ่อบ้านเหมยหยอกล้ออีก อดที่จะเขินอายไม่ได้แล้วเขารอไม่ได้ที่เปิดอ่าน คิดต้องการดูดีๆ พระราชธิดาจาวหยางบอกเรื่องราวอะไรที่แปลกใหม่กับเข้าอีกแต่ดูไปมา พ่อบ้านเหมยก็พบว่าผิดปกติ รอยยิ้มจางๆบนหน้าของจื่อซีทีแรกร
