อยยิ้มค่อยๆแข็งทื่อ จากนั้นรอยยิ้มที่แข็งทื่อนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย จนกระทั่งค่อยๆเคร่งขรึม สุดท้ายสวมรอยด้วยสายตาที่ขึงขังและดุดันพ่อบ้านเหมยสงสัย: “ทำไมหรือ?”หรือว่าพระราชธิดาจาวหยางเกิดเรื่องอะไรขึ้น?จื่อซีส่ายศีรษะ สีหน้าเหมือนตอนกำลังทำภารกิจเช่นนั้น พึมพำประโยคหนึ่ง:“พ่อบ้านเหมย จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว”พูดจบ จื่อซีเหาะจากไปแล้ว เป้าหมายคือทางสถานที่ที่เย่แจ๋หยิ่งอยู่ เวลานี้เย่แจ๋หยิ่งกำลังต้องการไปราชสำนัก หารือเกี่ยวกับเรื่องความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติตรง275
ชายแดน หลานเยาเยาอยู่ด้านข้างถือหมากรุกอย่างเบื่อหน่าย ตัวเองเดินหมากกับตัวเองเมื่อจื่อซีถึง รีบคุกเข่าที่พื้นข้างหนึ่ง มือสองข้างมอบจดหมายให้“เจ้านายขอรับ ในจดหมายของพระราชธิดาจาวหยางบอกว่า ในถํ้าของภูเขาที่หนึ่งนางพบคนประหลาดถูกใส่กุญแจไว้ ความสูงกับรูปร่างเป็นสองสามเท่าของคนธรรมดา ดูท่าทางถูกขังนานแล้ว แต่ยังคงมีแรงมาก โซ่เหล็กที่หนาเหมือนดั่งข้อมือเหมือนว่าแทบจะมัดเขาไว้ไม่ได้แล้ว ยังบอกว่าคนผู้นั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ดูแล้วเหมือนสัตว์ดุร้ายที่ต้องการกินคนขอรับ”ได้ยินดังนั้น!มือที่รวบเสื้อผ้าของเย่แจ๋หยิ่งชะงักมือที่ชี้หมากรุกของหลานเยาเยาก็ชะงัก จากนั้น หมากรุกลื่นหลุด ตกลงบนโต๊ะหิน แล้วกลิ้งไปบนพื้น หมุนบนพื้นสองสามรอบถึงจะหยุดพวกเขาแทบจะนึกขึ้นได้ในเวลาเดียวกัน ในความทรงจำชาติที่แล้วสงครามใหญ่ที่ดุเดือดและแ
