้ว่า เสด็จอาท่านไม่ได้แยแสตำแหน่งฮ่องเต้เพียงนี้แต่ว่า…….เสด็จอา ข้าเหนื่อยมาก บางครั้งเหนื่อยจนหายใจไม่ออก ฮ่องเต้สำหรับข้าแล้วเป็นเพียงการคุมขังชนิดหนึ่ง แต่กลับเป็นการสวมเครื่องพันธนาการที่หนักอึ้งท่านรู้ ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า คิดไม่ถึงว่าคือให้ท่านมาชิงบัลลังก์ เช่นนี้น่าขันมากใช่หรือไม่?”เหล้าทำให้คนกล้าทำเรื่องที่ปกติแล้วไม่กล้าทำไม่ว่าจะเป็นคำพูดของการเมาเหล้า หรือเป็นการระบายความกดดันที่หนักอึ้ง เย่หลีเฉินได้เอาความคิดใจพูดออกมาทั้งหมด268
ฟังทั้งหมดจบเย่แจ๋หยิ่งเพียงแค่นิ่งเงียบ เขาเทเหล้าอีกแก้ว ดื่มจนหมดอีกครั้ง จากนั้นจึงตบไหล่เขา ริมฝีปากบางๆขยับ:“ไม่น่าตลก ข้าก็เคยมีความคิดที่เพ้อเจ้อ พาคนผู้หนึ่งไปอยู่อย่างสันโดษในป่าเขาจากนั้นไม่ถามไถ่เรื่องทางโลก ใช้ชีวิตที่ธรรมดาเรียบง่าย”นั่นคือหลังจากที่เขาได้พบหลานเยาเยาแล้ว สิ่งที่เคยใฝ่ฝันมาก่อน แต่เขาจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับความจริงเห็นเย่หลีเฉินสับสน เขากล่าวอย่างจริงจัง:“เย่หลีเฉิน เจ้าเคยคิดไหมว่า จะมีวันหนึ่งที่บรรดาบุคคลลึกลับมาจากนอกแผ่นดิน ม้วนเก็บทั้งแผ่นดินใหญ่ แม้ว่ากองทัพที่แข็งแกร่งที่สุด อยู่ต่อหน้าพวกเขาก็ต่อต้านไม่ได้ ดั่งเช่นการเหยียบยํ่ามดเช่นนั้นไม่ต้องเปลืองแรงเป่าให้ปลิว?”ได้ยินดังนั้น!เย่หลีเฉินได้สติจากความมึนเมาขึ้นมามาก“ที่เสด็จอากล่าวเป็นเรื่องจริงหรือขอรับ?” หากว่าจริง ทันทีที่คนเช่นนั้นปรากฏ
