ตัว ก็คือหายนะของแผ่นดินผืนนี้“ยังจำตำนานคนจากนอกแผ่นดินที่สืบทอดมาจากหนึ่งพันปีก่อนได้ไหม?”“คนจากนอกแผ่นดิน?”“อืม! บางทีมันก็ไม่ได้เป็นตำนาน”คราวนี้ เย่หลีเฉินลืมตาโพลงในพริบตา ทั้งหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ269
“นี่เป็นไปได้อย่างขอรับ?”“เรื่องบนโลก ความเป็นไปได้ช่างมากมาย รู้ว่าทำไมราชครูเทียนเวิงจึงต้องการให้คนทั้งแผ่นดินใหญ่กลายเป็นคนโดนมนต์ดำหรือไม่?”มีบางเรื่อง เย่แจ๋หยิ่งคิดว่า ไม่ว่าจะปรากฏขึ้นก่อนที่เขาจะแก่ตายหรือไม่ ตอนนี้บอกต่อเย่หลีเฉิน ก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่เลวร้าย“ไม่ใช่เพราะความทะเยอทะยานแรงกล้า อยากควบคุมทั้งแผ่นดินใหญ่หรือขอรับ?”เรื่องของราชครูเทียนเวิงที่ทุกคนรับรู้ เย่หลีเฉินก็คิดว่าเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอดตอนนี้ฟังเย่แจ๋หยิ่งพูดเช่นนี้ ราวกับว่าเขาก็สังเกตได้ถึงไม่ปกติแล้ว“นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ราชครูเทียนเวิงมาจากชนเผ่าหยินไห่ แต่ก่อนที่จะอยู่ที่ชนเผ่าหยินไห่ คนที่อาวุโสอีกรุ่นหนึ่งของหยินไห่บอกว่า ราชครูเทียนเวิงก็มาจากนอกแผ่นดิน เขาน่าจะเคยเห็นอะไร ดังนั้นจึงได้เพาะปลูกดอกกระดูกขาวในที่ลับของแผ่นดินใหญ่ไปทั่วทุกที่อย่างบ้าคลั่ง เลี้ยงบำรุงพิษกู่จิ้น วางแผนอย่างบ้าระหํ่าใช้คนโดนมนต์ดำป้องกันสิ่งของที่เขาเคยเห็น”อดีต เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่เข้าใจ แม้ว่าราชครูเทียนเวิงต้องการปกครองแต่ละประเทศ ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ทั้งหมดกลายเป็นคนโดนมนต์ดำหลังจากนั้น จากในคำพูดแต่ละประโยค
