ร่างกายจื่อเฟิงแข็งทื่อ ในดวงตามีความสั่นไหวเล็กน้อย แต่กลับเปลี่ยนสายตาในอีกวินาทีถัดมาทันที คว้าเย็นหงมาถึงด้านหลัง จากนั้นมองไปทางพ่อบ้านเหมยที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไหร่แต่กลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงฉากเมื่อครู่นั้นพ่อบ้านเหมยได้เห็นอย่างชัดเจน ไม่เชื่อจริงๆ เย็นหงที่ก่อนหน้านี้เขินอายผู้นั้น วันนี้แค่กระดิกตัวก็เปลี่ยน ทั้งร่างดูนักเลง ยังกล้าลงมือกับจื่อเฟิงจริงๆความลำพองอวดดีนั้นช่างน่าชื่นชมจริงๆเขาล้วนอดไม่ได้ที่จะเลื่อมใสความกล้าหาญของเย็นหง และจื่อเฟิงก็ไม่ได้ผลักออกแต่เห็นได้ว่าระหว่างพวกเขายังไม่ได้เกิดเรื่องอย่างอื่นขึ้น“อย่าซ่อนเลย ยังไงซะก็หลบไม่มิด เป็นเย็นหงสินะ!”จื่อเฟิงกระแอมเบาๆเสียงหนึ่ง ค่อนข้างทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเย็นหงโผล่หัวออกมาทางด้านหลังของจื่อเฟิง โบกมือไปทางพ่อบ้านเหมย“สบายดีนะ พ่อบ้านเหมย”“ตอนนี้รู้จักอายแล้ว? สายไปแล้ว!”…….งานเลี้ยงเริ่มแล้วเย่แจ๋หยิ่งที่เดิมทีจิตใจปลอดโปร่งสบาย เพราะการมาถึงของหานแสกับเย่หลีเฉินในใจถูกคลุมด้วยหมอกบางๆหนึ่งชั้น ขณะที่มองพวกเขา สีหน้าเผยความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย257
ความไม่พอใจเช่นนี้ ก็เหมือนดั่งเข็มที่เขวี้ยงไปบนร่างของหานแสและเย่หลีเฉินแม้จะทำให้พวกเขาอึดอัดเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีการกระทำใด ผู้หนึ่งพยายามยกแก้วดื่มเหล้ากับเย่แจ๋หยิ่งอย่างเต็มที่ ไม่มีแม้โอกาสให้เขาได้พูดกับหลานเยาเยาไม่ได้ครอบครองหลานเยาเยา
