หลานเยาเยามองดูบ้านที่พังถล่มแวบหนึ่ง เหมือนว่าหานแสจะรู้ความคิดในใจของนาง ไตร่ตรองครู่หนึ่ง กล่าวอีกว่า: “เขาไม่ตายหรอก”หลานเยาเยาจ้องมองเขาอย่างเกรี้ยวกราดนางรู้อย่างแน่นอนว่าเย่แจ๋หยิ่งจะไม่เป็นไร เพียงแค่เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าเย่แจ๋หยิ่งจะกังวล แต่ฮัวหยู่อันจะเป็นไรไม่ได้ นางจำต้องไปช่วยนางก่อน“นำทางเถอะ!”หลานเยาเยาเอามือข้างเดียวไว้ด้านหลัง เอาของอย่างหนึ่งออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ ทันทีที่มือดีดก็จมไปในดินครึ่งหนึ่ง จากนั้นรู้สึกว่าช่วงเอวแน่นเมื่อฉุดดึงด้ายเงินที่มัดตรงช่วงเอว พลังที่แข็งแกร่งพานางเหาะขึ้นในพริบตา และไปตามลมเดินๆหยุดๆ บางช่วงเหาะขึ้น บางเวลาเดินเท้า เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้านางแอบกังวลใจแต่หานแสกับมีความสุขย่างสบายใจ ราวกับว่าพานางออกมาเที่ยวเล่น อิ่มอกอิ่มใจนางถาม: “เมื่อไหร่จะถึง?”เขาตอบ: “ไม่รีบ!”มีสองคำนี้ หลานเยาเยาก็รู้ว่าชีวิตของฮัวหยู่อันไร้กังวล อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มีนางกำลังคิดทิ้งสัญญาณลับไว้ แต่หานแสกลับหยุดฝีเท้าอย่างฉับพลัน เข้าใกล้ทันที กล่าวอย่างดูถูกเล็กน้อย:197
“อย่าเปลืองแรงเลย เครื่องหมายที่เจ้าทิ้งไว้ คนของข้าอยู่ด้านหลังจัดการอย่างสะอาดตั้งนานแล้ว”ถูกเขาจับได้ หลานเยาเยาก็ไม่หลบๆซ่อนๆอีก เก็บมืออย่างเปิดเผย ไม่ได้ทิ้งเครื่องหมายอีก กลับถามอย่างสนใจ“หานแส เมื่อเจ้ารู้ว่าข้าเป็นใครแล้ว ทำเช่นนี้อีกทำไม?”ได้ยินดังนั้น!หานแสเก็บรอยยิ้มท
