แต่ว่ามองดูการกระทำของพวกเขาสนิทกันเพียงนั้น กระทั่งเย่แจ๋หยิ่งไม่มองมาทางนางสักแวบ ไม่พอใจเป็นที่สุด ยิ่งมองซ่างกวนหนานซู่ก็ยิ่งขวางตายังดี ซ่างกวนหนานซู่รู้จักประมาณตัวเองหน่อย รู้ว่าผู้ชายกับผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวกันไม่ได้ ออกห่างจากอ๋องเย่เอง ถังมู่หวั่นจัดการเสื้อผ้าดีแล้ว ค่อยๆเดินเข้ามาเรียกเบาๆเสียงหนึ่ง“เย่แจ๋หยิ่ง!”เรียกชื่อจริงของอ๋องเย่เช่นนี้ เริ่มตั้งแต่วันนั้นที่อ๋องเย่นัดพบนางลำพัง นางเลียนแบบนํ้าเสียงเมื่อก่อนของหลานเยาเยา อ๋องเย่ก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญใจ กลับรู้สึกประหลาดใจ นางก็รู้ว่านางพนันถูกแล้วเย่แจ๋หยิ่งเหลือบมองหลานเยาเยาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ราวกับว่าไม่อนุญาตให้นางมองถังมู่หวั่นอีก ไม่เช่นนั้นก็จบฉากนี้ไม่ได้แล้ว จากนั้นจึงได้หมุนตัวไป ค่อยๆพยักหน้ากับถังมู่หวั่น เสียงที่ดึงดูดดังขึ้น“ไม่เป็นไรสินะ?”“ไม่เป็นไร คุณชายซ่างกวนไม่ได้ตั้งใจ”ไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องส่วนตัวและปมด้อยของคนอื่น นี่ถึงสามารถกระตุ้นความเดือดดาลของอ๋องเย่ได้ นางต้องการทำให้ซ่างกวนหนานซู่อับอายจนไม่มีที่ซุกหน้าหลังจากที่การโต้แย้งไม่ได้ผลก็ยิ่งน้อยใจ จากนั้นจากไปอย่างโมโหแต่ทว่า……ถังมู่หวั่นกลับประเมินผิด189
ซ่างกวนหนานซู่ไม่เพียงไม่โต้แย้งหรือระบายความน้อยใจของตัวเอง แต่มองดูนางด้วยความสนใจ สายตามักจะอยู่บนตัวนางอย่างตั้งใจแต่ไม่ได้ตั้งใจ ตำแหน่งโดยละเอียดก็คือตำแหน่งที่นางจงใจให้ซ่างกวนหนานซู่ล่
