วงเกินเมื่อครู่ถังมู่หวั่นแอบโมโหเป็นที่สุดเจ้าสารเลวนี่ไร้ยางอาย…….นางตั้งใจไปหลบทางด้านหลังของเย่แจ๋หยิ่ง หลบหลีกสายตาที่ดุเดือดของซ่างกวนหนานซู่ ดีที่ก่อนนางจะลงมือ อ๋องเย่ก็เดินมาขวางไว้ด้านหน้าของนางก่อนตัดขวางสายตาที่หน้าไม่อายของซ่างกวนหนานซู่ถังมู่หวั่นซาบซึ้งมากมองดูเขาเงียบๆด้วยตาสองข้างที่นํ้าตาคลอเบ้า ความอบอุ่นในใจถูกเติมเต็มในชั่วพริบตาในที่สุดเขาก็สนใจนางแล้ว เช่นนั้นการรอคอยทุกอย่างของนาง ทุกอย่างที่ทำทั้งหมดก็คุ้มค่าแล้วเพียงแค่…….นางคิดอยากจับแขนของอ๋องเย่ แต่นาทีนั้นที่กำลังจับ อ๋องเย่ยกเท้าเดินไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงประโยคที่เรียบๆประโยคหนึ่ง“เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเราไปเถอะ!”“ดี!”ถังมู่หวั่นเก็บมือที่ยื่นออกไปกลางอากาศกลับ มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม ตามไปอย่างรวดเร็ว190
แต่เดินไม่กี่ก้าว เย่แจ๋หยิ่งก็หยุดลง หันกลับไปมองซ่างกวนหนานซู่ เสียงค่อนข้างเย็นชา: “เจ้าก็ไป”หลานเยาเยาเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นยกมือทำความเคารพ “ขอรับ!”สำหรับสิ่งนี้ แม้ว่าถังมู่หวั่นจะไม่พอใจ แต่นางก็ไม่ได้มีปัญหา มีซ่างกวนหนานซู่อยู่ จึงสามารถทำให้ชัดขึ้นได้ว่าตัวเองในใจของอ๋องเย่สำคัญถึงระดับไหนพวกเขาออกเดินทางแล้ว ถังมู่หวั่นนำทาง ไปทางสถานที่ผืนหนึ่งที่แปลกตา ในนั้นไม่มีคนอยู่อาศัย เหมือนว่าเดิมทีก็เป็นไปไม่ได้ว่าจะมีคนมีชีวิตอยู่ยิ่งเดินเข้าไปยิ่งหนาวเย็น บนพื้นเป็นนํ้าค้างแข็งบางๆชั้นหนึ่ง กิ่งก้
