านใบไม้บนต้นไม้ก็เกาะเป็นนํ้าแข็งชั้นหนึ่ง เดิมทีฤดูหนาวก็หนาวเย็น มองดูก้อนนํ้าแข็งที่กระจายความเย็นเหล่านั้นก็ยิ่งเยือกเย็นแล้วถังมู่หวั่นเดินด้านหน้าสุด เย่แจ๋หยิ่งให้องครักษ์ลับสองคนปกป้องซ้ายขวา แต่เขากลับเดินตามอยู่ด้านหลังไกลจากถังมู่หวั่นสามก้าว หันกลับไปมองหลานเยาเยาที่เดินอยู่ด้านหลังเขาเงียบๆเป็นระยะเขาทิ้งให้จื่อเฟิงกับองครักษ์ลับกองหนึ่งแอบรักษาความปลอดภัยของนางอยู่ด้านหลังของนางเพียงแค่เห็นนางไม่พูดจาใจในของเย่แจ๋หยิ่งค่อนข้างไม่สงบสุขเล็กน้อยหรือว่าตอนอยู่ในจวน พูดกับนางรุนแรง ทำให้นางไม่พอใจแล้ว?ขณะที่เขากำลังคิดจะปริปากพูดอะไร มือเล็กๆข้างหนึ่ง เกี่ยวนิ้วก้อยของเขามาจากด้านหลัง จิตใจของเย่แจ๋หยิ่งอบอุ่น ใจที่ไม่สงบสุขสงบเรียบขึ้นในพริบตา คิ้วที่191
ขมวดเล็กน้อยก็ราบเรียบในชั่วขณะ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มและความเขินอายโดยไม่รู้ตัวเยาเยาเป็นคนร้ายกาจผู้หนึ่งจริงๆหลังจากทำให้เขาไม่สงบสุขอยู่เสมอแล้ว จึงได้ให้เขาได้ลิ้มรสหวานเล็กน้อยหลังจากกลับไป ดูว่าเขาจะลงโทษนางอย่างไรแต่ในไม่ช้า หลานเยาเยาก็มองดูมือที่ชักกลับไปแล้ว เย่แจ๋หยิ่งรู้สึกว่ามือว่างเปล่ากะทันหัน แม้แต่ในใจก็ว่างเปล่าแล้วเขารู้ ด้านหน้ามีคนที่ขวางหูขวางตามองมาแล้วในใจไม่สบอารมณ์ แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางออกมา ไม่เช่นนั้นหลานเยาเยาจะโกรธอีกดูเย่แจ๋หยิ่งที่ฝืนช้าลงมาเดินกับนาง แต่กลับคำนึงถึงการเคลื่อนไหวด้านหน้
