หวั่นกล่าว ราวกับว่าล้วนคิดเพื่ออ๋องเย่ แทบจะเอาอ๋องเย่วางไว้เป็นคนของตัวนางเองแล้ว ทุกคำล้วนปราบปรามนางเพื่ออ๋องเย่หลานเยาเยาเลิกคิ้วเล็กน้อยและไม่ได้มีการกระทำใดเพียงแค่เอ่ยเรียบๆ: “หมอมีจิตใจเมตตาประโยคนี้ไม่ผิด แต่หมอก็ต้องการดำรงชีวิต และไม่ใช่ทุกคนล้วนเหมือนคุณหนูถังเช่นนั้นใหญ่โตหรูหราฟุ่มเฟือย ช่วยรักษาคนไม่ต้องการค่ารักษา ข้าเป็นคนธรรมดา ช่วยคนรักษาไข้ไม่เพียงต้องการค่ารักษา ยังตั้งราคาสูงอีกด้วย นี่ไม่ใช่หรือ มีความทะเยอทะยาน มีรสนิยม ถึงได้มีบ้านดีๆอยู่”ไม่ได้อยากบอกว่านางเห็นเงินแล้วตาลุกวาว เป็นคนเห็นทรัพย์สินเหมือนดั่งชีวิตหรือ?ได้!ตามอารมณ์ของนาง นางร่วมมือก็ได้185
“เจ้า……ทำไมอ๋องเย่ถึงได้ชอบพอคนประเภทนี้อย่างเจ้า?”“ช่วยไม่ได้ ข้าเป็นวิชาการรักษา ยังหน้าตาหล่อเหลา ทั้งประจวบเหมาะกับในเวลาที่อ๋องเย่เหงาที่สุด ปรากฏตัวในเวลาที่หดหู่ เขาชอบพอข้า จ่ายเงินก้อนใหญ่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้”คำพูดนี้ทำให้ถังมู่หวั่นเดือดดาล บนใบหน้าไม่แสดงออก แต่มือข้างหนึ่งกำแน่นจนเป็นหมัดแล้วเห็นดังนั้น!หลานเยาเยาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แววตาค่อนข้างซึมเศร้า“น่าเสียดายระยะนี้อ๋องเย่กลับหลบข้าเหมือนดั่งงูแมงป่อง ยังเริ่มเตรียมตัวย้ายออกจากที่นี่ หาจวนใหม่ ข้าทำผิดตรงไหน?”หลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งเอาจวนทำเป็นค่ารักษา พ่อบ้านเหมยก็เสาะหาสถานที่ที่เหมาะสมสร้างจวนใหม่อย่างลับๆ นี่ไม่ใช่ความลับอะไร เพียงแค่ถังม
