าใกล้เขา คิดสัมผัสกับร่างกายของเขา เขาสามารถถอยออกโดยสัญชาตญาณ แต่ไม่สามารถเดินจากไปโดยตรงได้ อยู่ที่นั่นทุกนาทีทุกวินาทีล้วนเป็นความทรมาน“เยาเยา มีคนคิดจะลวนลามสามีของเจ้า เจ้าวางแผนจะทำอย่างไร?”“ใครกัน? บังอาจมากเพียงนี้? รอข้าไปคิดบัญชีกับนาง”หลังจากพูดอย่างจริงจัง ยังเตรียมจะลุกขึ้น ราวกับว่าต้องการลงมือไปจับคนจริงๆเย่แจ๋หยิ่งหัวเราะเบาๆ กดนางอยู่ในอ้อมอกโดยตรง ไม่ให้นางขยับ“อย่าขยับ ต้องการคิดบัญชีก็ต้องเป็นวันอื่น ไม่แน่พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ก็ทำได้แล้ว”“เร็วขนาดนี้ นางก็ไม่กลัวว่าท่านจะสงสัย?” หลานเยาเยาตกตะลึงเล็กน้อยถังมู่หวั่นชำนาญการอดทนที่สุด รู้จักการวางแผน ในเวลาแบบนี้ จะยิ่งเพิ่มความระมัดระวังถึงจะถูก จะอดใจรอไม่ได้เพียงนี้ได้อย่างไร?“ข้าเดาจากสายตาที่นางมองข้า”“พูดเช่นนี้ นางอยากได้ท่านมากเกินไปแล้ว เย่แจ๋หยิ่ง นางรักท่านจนแทบคลั่งแล้ว ทำยังไง? หากว่าวันไหนต้องลงมือกำจัดนางจริงๆ ในใจของท่านจะเกิดความสั่นไหวเล็กน้อยหรือไม่?180
นี่คืออาการผิดปกติทางจิตใจที่บิดเบือนประเภทหนึ่งทำให้คนลุ่มหลงจนบ้าคลั่ง ดังนั้นจึงทำได้ทุกวิถีทาง“เยาเยา เจ้าหึงแล้ว”“อืม ข้าหึงแล้ว เทียบกับนาง ข้ารู้สึกว่าตัวเองเสียสละไม่พอในพริบตา”ความจริงไม่ใช่เช่นนั้นเมื่อความทรงจำทุกอย่างถูกเปิดออก หลานเยาเยาถึงรู้ว่า นางใช้ทั้งชีวิต ชดใช้หมดทั้งชาติ ถึงแลกการข้ามเวลาครั้งที่สองมา เพื่อดำเนินวาสนาต่อกับเย
