ปีนั้นเพื่อทำลายทุ่งดอกกระดูกขาวทั้งหมดทิ้ง ผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่แจ๋หยิ่งเสียสละไปไม่รู้มากน้อยเท่าไหร่ และคนของนางก็เสียหายไปไม่น้อยแม้แต่คุณปู่เย่นของนางก็อยู่ในทะเลทรายตลอดกาลนางไม่ปรารถนาให้คนเหล่านั้นตายเปล่า ดังนั้นนางต้องการกำจัดหายนะไปตลอดกาลอย่างน้อยต่อจากนี้รากฐานของประเทศก่วงส้าก็ไม่ได้โดนทำลายเพราะคนโดนมนต์ดำเมื่อนึกถึงเรื่องปีนั้น เย่แจ๋หยิ่งหนักใจขึ้นมาก เขาถอนใจอีกครั้ง เอื้อมมือไปเล่นผมของหลานเยาเยาเบาๆ“ข้ารู้เป็นแน่ว่าพวกเขาไม่สามารถตายเปล่าได้ แต่วิธีจัดการมีมากมาย วิธีที่เจ้าพูดมันชั่วร้าย”จุดนี้หลานเยาเยาไม่ปฏิเสธแต่แม้ว่าจะชั่วร้าย แต่กลับเป็นวิธีการที่ใช้ได้ผลโดยตรงมากที่สุดนางไม่อยากสละชีพคนที่บริสุทธิ์มากมายอย่างไรเสีย หลังจากผ่านวันจับจ่ายช่วงปีใหม่ สถานภาพของแผ่นดินใหญ่ผืนนี้อาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน หากประเทศก่วงส้าถูกคนโดนมนต์ดำบุกรุกและก่อกวนอีก เช่นนั้นความวุ่นวายทั้งภายนอกภายใน ไม่เป็นผลดีต่อประเทศก่วงส้าเป็นที่สุดพูดจบ หลานเยาเยาก็ถูไถในอกของเย่แจ๋หยิ่ง หาตำแหน่งที่สบายพิง159
เย่แจ๋หยิ่งเขี่ยจมูกนาง “ข้าจะสามารถทำอะไรเจ้าได้?”เห็นนางตอบรับ หลานเยาเยาหัวเราะเย้าแหย่ กล่าว“ไม่เช่นนั้นท่านก็กดข้าไว้บนโต๊ะทำทุกสิ่งที่ปรารถนา?”เมื่อคำพูดนี้โพล่งไปเย่แจ๋หยิ่งก็เผลอยิ้มออกมาในพริบตา มือที่เขี่ยจมูกนางชะงักทันที จากนั้นดีดหน้าผากของนาง
