เบาๆ หัวเราะดุประโยคหนึ่ง: “ไม่รู้จักอาย”ต่อจากนั้น เมื่อมือใหญ่โบก เอาพู่กันหมึกกระดาษแท่นหมึกกวาดไปอีกข้างทันทีอุ้มหลานเยาเยาขึ้นบนโต๊ะ มองดูนางด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความรัก และเป็นไฟร้อนหลานเยาเยาตะลึง ระหว่างที่ตะลึงเล็กน้อย นางก็ถูกกดบนโต๊ะแล้ว และเย่แจ๋หยิ่งทับบนตัวแล้ว“ยังจะบอกว่าข้าไม่รู้จักอาย ท่านก็กลับปฏิบัติจริง ข้าแค่พูดเท่านั้น พวกเราไม่รีบในตอนนี้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เป็นกลางวันแสกๆ ข้ายังไม่ได้อาบ……อุบ……”คำพูดด้านหลัง ทั้งหมดถูกบางคนกลืนลงท้อง สงครามของเซียนทั้งสองเริ่มขึ้นในห้องหนังสืออีกครั้งคุณชายเหลียงเฉินด้านนอกห้องหนังสือ เขาได้ยินแล้วว่าซ่างกวนหนานซู่มาที่นี่จึงรีบมา เห็นประตูปิดสนิท เดิมทีคิดจะเคาะประตู พ่อบ้านเหมยหยุดเขาไว้“พ่อบ้านเหมย ท่านขวางข้าทำไม? ข้ามีเรื่องสำคัญมากต้องการพบซ่างกวนหนานซู่”“ตอนนี้รู้จักรีบร้อนแล้ว? ไม่มีประโยชน์ คุณชายซ่างกวนอยู่ด้านในหารือกับอ๋องเย่ของข้า คนไม่มีธุระข้องเกี่ยวห้ามเข้า”160
พ่อบ้านเหมยเบ้ปากแน่นอนว่าเขารู้ว่าโม่เหลียงเฉินพบคุณชายซ่างกวนทำไม ยังคงเพราะแม่นางฮัวแต่ว่า คุณชายซ่างกวนช่วยแม่นางฮัวกลับมานานมากแล้ว ถูกจัดให้รักษาอยู่ที่อื่นโดยตลอด ทั้งๆที่บอกกับอ๋องเย่อย่างดีแล้วว่าต้องการให้โม่เหลียงเฉินช่วย แต่กลับไม่ไปพบสักทีโม่เหลียงเฉินรอเหลียวซ้ายเหลียวขวาอยู่ในจวน สุดท้ายยังคงไม่ได้ความ ในที่สุดก็อดทนไม่ไ
