ูลหลัวก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ความโง่เขลา หันหลังกลับหวังจะทะยานหนีออกไปโดยไม่คิดชีวิต
“หมัดราชันย์ทรราช!”
ทว่าในวินาทีนั้นเอง ตราประทับหมัดสีทองอร่ามที่อัดแน่นไปด้วยเจตจำนงป่าเถื่อนกลับพุ่งทะลวงอากาศเข้าใส่เบื้องหน้าของเขาอย่างดุดัน
ผู้นำตระกูลหลัวใบหน้าถอดสีเผือดจนไร้สีเลือด เขาเค้นพลังปราณจินตานทั้งหมดที่มีออกมาสร้างม่านพลังป้องกันหวังจะยื้อชีวิต
แต่ทว่าต่อหน้าตราประทับหมัดนี้ พลังปราณจินตานที่เขาภาคภูมิใจกลับเปราะบางยิ่งกว่าเศษกระดาษ มันถูกบดขยี้ทำลายลงในพริบตา
“ไม่!!”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่โหยหวนด้วยความหวาดกลัว ร่างของผู้นำตระกูลหลัวถูกแรงกดดันของตราประทับหมัดบดขยี้จนแหลกลาญ กลายเป็นฝนโลหิตสาดสัดลงมาจากฟากฟ้า
กรี๊ด
เหล่าสมาชิกตระกูลหลัวที่อยู่เบื้องล่างยามถูกหยาดโลหิตที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวตกใส่ ต่างพากันกรีดร้องอย่างเสียสติ
พวกเขาอยากจะหนีไปจากนรกแห่งนี้ ทว่าแรงกดดันจากระดับจินตานขั้นสูงของอู๋เสี่ยวพั่งกลับกดทับร่างของทุกคนไว้จนหนักอึ้ง ราวกับมีขุนเขาใหญ่มหึมาวางทับอยู่บนบ่าจนมิอาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่กึ่งนิ้ว
“ตายซะ!”
อู๋เสี่ยวพั่งหาได้มีความเมตตาต่อศัตรูไม่ ปราณแท้จริงราชันย์ใน
