ักหน้าเบาๆ มองดูแล้วถามชายผู้นั้น : “เป็นเจ้าช่วยข้า?”“แน่นอน ไม่เช่นนั้นเจ้าจะปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร? ในเมื่อเจ้าฟื้นแล้ว พวกเรามาพูดคุยกันเรื่องช่วยเหลือเจ้า ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ครั้งหนึ่ง เจ้าควรจะตอบแทนข้าอย่างไร?”ด้วยความตรงไปตรงมาของคนด้านหน้า ฮัวหยู่อันรู้สึกตะลึงเล็กน้อย นางตาละห้อยลง พูดด้วยเสียงตํ่า“คุณชายมีเมตตาใหญ่หลวง ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทน ในบ้านมีเหรียญเงินเล็กน้อย ยินยอมมอบให้ทั้งหมด”“เหรียญเงิน? เอ๊ะ ไม่ถูกนี่! ไม่ใช่ว่าควรสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันหรือ?”หลานเยาเยาจำได้อย่างชัดเจน ครั้งแรกพบกับเสี่ยวฮัวในป่าทึบ นางช่วยชีวิตเสี่ยวฮัว นางอยากได้ทรัพย์สินเป็นการตอบแทน เสี่ยวฮัวต้องการสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันให้ได้ตอนนี่นางช่วยนางอีกรอบ ท่าทีของนางกลับกันโดยสิ้นเชิง สีหน้าเรียบเฉยกระทั่งมีความตํ่าต้อยเล็กน้อย ราวกับว่าเข้าใจโลกมากขึ้นได้ยินดังนั้น!146
ฮัวหยู่อันตะลึงเล็กน้อย สังเกตดูผู้ชายตรงหน้าอย่างละเอียด เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากอมยิ้ม และกำลังมองจดจ่อที่นางแต่นางดูไม่ออกจริงๆ ที่คนผู้นี้กล่าวคือหยอกล้อ หรือว่าจริงจัง“คุณชายเหมือนดั่งหยก เป็นคนสูงส่งเป็นแน่ ข้าเป็นเพียงคนด้อยค่า ไม่กล้าเอื้อมเด็ดขาด หากว่าคุณชายไม่ชอบเหรียญเงิน ข้ายินยอมเป็นทาสเป็นคนรับใช้เพื่อตอบแทนบุญคุณที่คุณชายช่วยชีวิต”หลานเยาเยายิ้มอ่อนผ่านการทดสอบอันยิ่งใหญ่ไปไม่กี่ปี เสี่ยวฮัวเข้าใจการพลิกแพลงอย่างมาก
