นดูดังมาจากบนศีรษะ“ยังพอได้” นางตอบโดยไม่ได้ไตร่ตรอง เหลือบไปเห็นเย่แจ๋หยิ่งกำลังอ่านหนังสือในมือเล่มหนึ่ง อีกทั้งหนังสือเล่มนั้นค่อนข้างคุ้นตาหืม?ไม่ใช่หนังสือชายชอบชายเมื่อครู่เล่มนั้นหรือ?ผ่านศึกเมื่อครู่ เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้เข้าใจอย่างกระจ่างชัดแล้วหรือว่านางเป็นผู้หญิง?ทำไมยังอ่านหนังสือประเภทนี้อีก?ติดแล้ว?สังเกตเห็นแววตาของนาง เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะเบาๆเสียงหนึ่ง พูดอย่างจริงจังเป็นพิเศษ :140
“เยาเยา ข้าพบว่า วิธีการเหล่านี้เปลี่ยนไปแต่เนื้อแท้ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมตำแหน่งของร่างกายไม่ว่าคนใดทุกคนก็สามารถใช้ได้ได้ยินดังนั้น!ใจหลานเยาเยาตกตะลึงรีบสบสายตากับเย่แจ๋หยิ่งทันที ถามอย่างติดอ่างประโยคหนึ่ง : “หมายความว่าอะไร?”ถามจบนางก็เสียใจแล้วเพราะดวงตาสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่ง ทำให้นางเข้าใจแล้วว่าหมายความว่าอะไรเย่แจ๋หยิ่งตั้งใจกดเสียงตํ่า เปิดปากเบาๆข้างหูนาง : “อีกเดี๋ยวเจ้าก็รู้แล้ว ต้องทำให้เจ้าพอใจแน่นอน”“อย่าอย่าอย่า เย่แจ๋หยิ่ง ตอนนี้ข้าพอใจมากแล้ว”นางรีบปฏิเสธแต่ว่า ผู้ชายที่เว้นไปนานหนึ่งปี หลังจากที่เริ่มกินอาหารคาว ไม่ใช่ว่าครั้งเดียวจะสามารถพอใจได้?หลานเยาเยาถูกอุ้มขึ้นมา ร่างกายของบางคนที่ยังร้อนระอุแนบชิดอยู่กับนาง เดินไปด้านนอกห้องหนังสือพลาง พูดจาน่าเกลียดเบาๆไปพลาง“แต่ข้ามองไม่ออก เยาเยา ตอนนี้เจ้ายังเต็มเปี่ยมด้วยกำลัง ก็พอที่จะพิสูจน์ได้ว่าข้ายังออกแรงไม่พอ ดังนั้นข้าตัด
