รับของเขาทันทีเขายังมีอะไรไม่เข้าใจ ประกายแห่งความสุขเปล่งออกมาโดยธรรมชาติ “ดีจริงๆ!”ทันใดนั้นเย่แจ๋หยิ่งกอดนางไว้แน่น เอาหัวซุกไว้ในอ้อมอกของนาง กล่าวตำหนิเสียงหนึ่ง “เจ้าโกหกจนข้าลำบาก!”มิน่าล่ะการทดลองไม่กี่ครั้งไร้ผลมิน่าล่ะขณะที่เยาเยาเข้าใกล้กับเขาถึงไม่มีความแสลงใจ ที่แท้เป็นเช่นนี้หลานเยาเยาผลักเขาเล็กน้อย ดึงปลายผ้าพันอกออก เลิกคิ้วไปทางเย่แจ๋หยิ่ง“ให้อภัยข้าหรือไม่?”หากไม่อภัย มั่นใจว่าก็คือวางมาดสวมชุดและจากไปเย่แจ๋หยิ่งยื่นมือโอบ จุ๊บระหว่างคิ้วของหลานเยาเยา เสียงแหบ พึมพำข้างหูของนาง : “ดูการแสดงออกของเจ้า”พูดจบ ไม่รอให้หลานเยาเยาตอบ เขาไม่มีแม้แต่จิตใจที่จะถอดผ้าพันอกออกทีละรอบทีละรอบแล้ว ใช้กำลังภายในสะเทือนให้แหลกไปโดยตรง จากนั้นกดคนไว้บนโต๊ะทำงาน โน้มตัวจูบริมฝีปากสีแดงที่นุ่มนวล…136
