ู้หนึ่ง“ได้!”เย่แจ๋หยิ่งพยักหน้า ทั้งที่ยังหอบหนัก ไฟปรารถนาในดวงตายังไม่ทีทางที่จะดับมอดได้ แต่กลับไม่มีการกระทำสักนิด แม้คำพูดก็ไม่เอ่ย ก็มองดูนางเป็นระยะหลานเยาเยาเยาะเย้ยเล็กน้อย แล้วหัวเราะอดไม่ได้ที่จะล้อเล่นด้วยเสียงสดใส : “ลักษณะข้าหล่อเหลา แม้ว่าเป็นผู้ชาย ก็เย้ายวนน่ากินใช่หรือไม่?”“เยาเยา……”“ตอบข้า” นางสีหน้าจริงจัง“ไม่ว่าร่างกายจะเป็นอะไร ไม่ว่าจะลักษณะเช่นใด เพียงแค่เป็นเจ้า เยาเยา ข้าล้วนยอมรับ ข้าล้วนสามารถยอมรับได้ เจ้าต้องเชื่อข้า”เพื่อหลานเยาเยา เขายอมเสียสละทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตก็ไม่เสียดาย ยังมีอะไรยอมรับไม่ได้อีกล่ะ?กลับกัน เขายังโชคดีมาก หลานเยาเยายังสามารถกลับมาข้างกายเขาได้ไม่รู้ทำไม ฟังถึงประโยคนี้ เบ้าตาของหลานเยาเยาแดง นํ้าตาไหล“เย่แจ๋หยิ่ง ข้าเชื่อท่าน ท่านทำข้าซาบซึ้งอีกแล้ว”หลานเยาเยาไปดึงมือของเขา วางบนใบหน้าของตัวเอง จากนั้นหัวเราะเบาๆออกมา “ท่านคนทึ่ม มานี่ บอกท่านความลับอย่างหนึ่ง”135
เย่แจ๋หยิ่งสงสัยเยาเยายังมีความลับอะไรได้อีก เขาโน้มตัวเข้าไป หลานเยาเยากุมใบหน้าของเขาแล้วจูบเข้าไปทันทีในไม่ช้าทั้งสองคนก็พัวพันกัน กระทั่งเปลื้องเสื้อผ้าหมด เย่แจ๋หยิ่งตะลึงแล้วมองดูสภาพตรงหน้า ประทับเข้าไปในม่านตาคือผ้าพันหน้าอกที่ห่อหุ้มอย่างแน่นหนาผืนหนึ่ง……“เยาเยา เจ้า……”แม้ว่าเขาจะยอมรับความจริงที่หลานเยาเยาเป็นผู้ชายอย่างไม่หวาดหวั่น แต่นาทีนี้ได้โค่นล้มการยอม
