หยิ่ง”จากนั้นก็จากไปมองดูรถม้าไปไกล ในที่สุดผู้ติดตามก็ขยับฝีเท้า เคลื่อนที่ไปข้างกายเจ้าของเรืออย่างรวดเร็ว สมองทำงานอย่างรวดเร็ว พยายามพิจารณาภาษา ในที่สุดพูดออกมาหนึ่งประโยค“เจ้าของเรือขอรับ ท่านกินยาผิดหรือไม่ขอรับ?”ทันทีที่คำพูดนี้ออกไป ผู้ติดตามถูกคลุมด้วยความเย็นยะเยือกที่อันตรายเป็นที่สุดในพริบตา ใจเขาตระหนกเล็กน้อย แอบกล่าวว่า : จบแล้ว……119
ถึงเวลากลางคืน ในโรงหมอของหลานเยาเยา ในที่สุดก็รอจนกระทั่งหานแสให้คนมาส่งบันทึกการแลกเปลี่ยนของยิงจวน ดูอย่างคร่าวๆรอบหนึ่ง นางก็เอาบันทึกแลกเปลี่ยนคืนให้คนของหานแสเมื่อคนผู้นั้นไป หลานเยาเยาก็ออกจากโรงหมอดีดนิ้ว ส้งเย่นกุยก็รีบปรากฏตัวต่อหน้านางทันที ดูการแต่งตัวของวัยกลางคนผู้นี้กลับยังคงเป็นส้งเย่นกุยที่มีท่าทางของปัญญาชน ปลื้มปริ่มในใจนางถอนหายใจเสียงหนึ่ง“ไม่มีเจ้าข้าควรจะทำอย่างไร?”ส้งเย่นกุยยิ้มแล้ว ค่อนข้างแปลกใจที่ได้รับคำชื่นชมติดตามเจ้านายสองชาติ ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือว่าชาตินี้ เจ้านายล้วนไม่เคยทอดทิ้งเขา และเขาก็รู้ว่าตัวเองครอบครองตำแหน่งไหนในใจของเจ้านายตัวเอง ไม่สามารถแยกได้ตั้งนานแล้วเจ้านายอยากให้เขาใช้ชีวิตของตัวเองแต่ชีวิตของเขาก็คือนางนี่!เขารู้ว่าหลังจากจากเจ้านายไปแล้วเป็นรสชาติอย่างไร เขารู้สึกได้ถึงความเดียวดายและความว่างเปล่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มีเจ้านายอยู่ข้างกาย เขาจึงรู้สึกว่าทุกอย่างล้วนสดใสขึ้นมาดังนั้
