ยหน้ามองไปทันที สีหน้าเปลี่ยนไปมากทันใด พยายามสุดขีดคิดต้องการสลัดแรงดึงดูดที่แข็งแกร่งให้พ้น เวลานี้มือข้างหนึ่งของหานแสยื่นออกมาทางนาง มุมปากผุดรอยยิ้มเย็นยะเยือกของการสังหารที่ชั่วร้ายขึ้นผู้ที่ขวางข้า ตาย!ไม่ว่าเป็นผู้ใดใกล้แล้ว หญิงชุดดำคลุมหน้าด้วยผ้าดำถูกดูดแล้ว เผยใบหน้าที่คุ้นเคยออกมาเดิมทีบนใบหน้านั้นมีอรชรขาวสะอาด สูญเสียความอ่อนเยาว์ ทั้งๆที่ยังคงเป็นวัยที่งดงามโดดเด่น กลับเห็นถึงความเย็นชาเล็กน้อย มีประสบการณ์ เห็นนาง หานแสหรี่ตาลงเล็กน้อย!“เป็นเจ้าอีกแล้ว!”ฮัวหยู่อันผู้นั้นที่เว้นไปช่วงหนึ่งแล้วจะโผล่มาสังหารเขาครั้งหนึ่ง ทุกครั้งเขาล้วนมีใจปล่อยนางไป ให้นางได้ได้รับบาดเจ็บหนักหลบหนีแต่หลังจากช่วงเวลาหนึ่ง นางก็คิดทุกวิถีทาง ปรากฏตัวต่อหน้าเขาสังหารเขาเจ้าเล่ห์ขี้โกงขึ้นทุกครั้ง จัดการยากขึ้นทุกครั้ง ปีแล้วปีเล่า เริ่มใหม่เป็นรอบๆหากไม่ใช่เพราะคนผู้นั้น เขาจะปล่อยนางไปทุกๆครั้งได้อย่างไร?หานแสแสยะยิ้ม : “เจ้าไม่รู้จักความเป็นตายจริงๆ”110
ฮัวหยู่อันมีสัญชาตญาณความกลัวในการเผชิญหน้ากับความตาย แต่มองดูหานแส นึกถึงคนเหล่านั้นที่ตายไป นางก็ไม่กลัวขนาดนั้นแล้ว “ชีวิตนี้ เจ้าไม่ตาย ก็ข้าตาย”นางไม่อยากอยู่ตั้งนานแล้วและจะสนใจความเป็นความตายได้อีกอย่างไร?แต่แค่…….นางค่อนข้างไม่พอใจ ทำไมตายไปไม่สามารถลากหานแสตายไปด้วยกันได้?ช่างเหอะ!ชะตาก็เป็นเช่นนี้ โทษคนอื่นไม่ได้มองดูความตาย
